çay da içərək otağıma keçmişdim.. Nə qədər özümü sakitləşdirmək istəsəm də həyəcan, ağrı-acı bütün qəlbimə, ruhuma hakim kəsilirdi.. Tez olmasına baxmayaraq yatağıma uzanaraq yorğanı başıma qədər çəkmişdim.. Sağa-sola nə qədər fırlansam da yata bilmirdim.. Nə zaman telefonu yandırıb saata baxsam gecə yarını çoxdan keçdiyini görüb səhər yuxulu olacağımı dərk edirdim. Amma gözümə heç cür yuxu getmirdi.. Bir yandan ürəyim sıxılsa da, digər yandan inanılmaz bir rahatlıqla məni təəccübləndirdi.... Kim bilir, bəlkə də sabah başıma gələcəkləri bilir, indidən təkrar təlatümlə döyünməyin həyacanıni yaşayırdı?! *** Diplomumu açıb Cavidanın nömrəsinə bir daha baxdım. Az əvvəl diplomumu almaga gedərkən baş verənləri düşünərək yenidən fikrə daldım. Görəsən ondan nömrəni almaqla düzmü etmişdim? Zaman xeyli irəliləmişdi... Telefon zəngi məni fikirdən ayırıb özümə gətirmişdi. Anam idi... - Pərvanə, qızım hardasan? Evə zəng etdim Ləman dedi hələ gəlməmisən. Narahat qaldım... - Biraz hava almaq üçün dənizkənarı parka gəlmişəm ana! Birazdan gedəcəm evə, narahat olma! - Diplomunu aldınmı? - Hə, aldım... - Xeyirli olsun! O zaman evə get. Ləmana da de hazırlaşsın. Axşam işdən çıxanda xəbər edəcəm o ən sevdiyin restorana gedib diplomunu yuyarıq - deyə gülməyə başladı və beləcə mənim də üzümdə gülüş yaratdı... - Yaxşı ana! Öpürəm səni deyərək zəngi sonlandırdım... Canım anam, fədakar anam! Atamdan çəkdikləri bəs deyilmiş kimi, indi də mənim dağılıb paramparça olmuş qəlbimi təmir etməyə çalışırdı... Hər gün kefimi açmaq üçün özündən bir şeylər icad edirdi... *** Anamın dediyi kimi "diplomumu yumaq" üçün onunla görüşüb restorana gəlmişdik. Masada yerimizi tutub sifariş etmək üçün menyuya baxırdıq. Anam: - Qızlar ürəyiniz nə istəyir sifariş edin! Çəkinməyin! deyərək təbəssüm edərək bizə baxdı... Ləman "oleeey" desə də mən: - Ana məncə nə istəyirik etməyək, biraz qarnımız doysun bəsdi. Gələn aya qədər idarə etmək lazımdır deyə dilləndim... Anam: - Bu gün maaşımızı artırdılar. Siz narahat