t olmayın. Həm qızımın diplomunu yuyuruq. Elə belə yeməklə olmaz deyərək güldü. Sonra: - Ver bir baxım diploma-deyərək əlini mənə uzatdı... Çantamdan diplomu çıxarıb anama uzatdım. Anam diplomu açar-açmaz içindəki vərəq yerə düşdü... O, vərəqi götürüb nömrəni təkrar etdikdən sonra: - Cavidan kimdi? deyə təəccüblə soruşdu... Vərəqi ora qoyduğumu tamamilə unutmuşdum.. Anama bu gün başıma gələni başdan sona danışaraq Cavidanın kim olduğunu başa saldım. Anam: - Nə gözəl adı var. Özü də əsl gentlmendi ki - deyə təbəssüm etdi... Ləman: - Bəlkə də ağ atlı oğlandı deyə zarafat etdi. Üçümüz də gülüşdük. Sonra anam diplomuma baxıb içinə bir miqdar pul və yenidən Cavidanın nömrəsini qoyaraq mənə uzatdı və: - Xeyirli olsun qızım! Səsin yüksəklərdən gəlsin! dedi... - Çox sağ ol ana. Amma pula nə ehtiyac var idi? - O şirinlikdi qızım, işin olmasın dedi... Yeməyimizi yedikdən sonra evə gəlmişdik. Sabah yeni işimə getmək üçün həyəcanlı idim. Diplomumu açıb içindən anam verən pulu götürərək pul kisəmə qoydum. Cavidanın nömrəsini də götürüb bir neçə dəfə təkrar edərək hafizəmə yazdım. Nömrə əzbərləməkdə özümdən yaxşısını tanımırdım. Bir nömrəni 3 dəfə təkrar oxumaq mənə kifayət edirdi ki, onu yadda saxlayım. Az sonra yerimə uzanıb bu gün baş verənləri düşünməyə başladım. Görəsən Cavidan kim idi? Orda nə işi var idi? Niyə mənə nömrəsini verdi? Görəsən həqiqətənmi o da Rauf kimi deyil? Bəlkə də onun da sevdiyi var, amma gəlib mənə nömrə verir. Yox, yox simasından pis birinə oxşamırdı... Öz-özümə danışaraq yuxuya getmişdim.... *** Artıq bir həftə idi ki, işə başlamışdım və mənə verilən bu bir həftəlik sınaq müddətini müvəffəqiyyətlə başa vurmuşdum... Özümə məxsus iş otağım və məni qane edəcək qədər maaşım var idi... Bir əmma var idi ki, ildə 3-4 dəfə xarici ölkələrə ezamiyyətə getməli idim. Anam bunu biləndə ilk əvvəl: - Qətiyyən olmaz! desə də sonradan razılaşmışdı.... Zaman keçdikcə əvvəlki kimi Raufun həsrətini çəkmirdim. Düzdü hələ də onu unuda bilməmişdim. Amma o mənə elə bir dağ