çəkmişdi ki, onu əsla bağışlamazdım. Sadəcə hər şeyi tamamilə silməyə zaman lazım idi... İşdə o qədər çox yorulurdum ki, evə gəldiyimdə yeməyimi yeyib özümü yatağa atmağım bir olurdu... Tətil günlərim isə yalnız bazar günü olduğu üçün demək olar ki, dincələ bilmirdim... *** Həyatımız öz axarı ilə davam edirdi... Atamdan isə hələ də xəbər yox idi. Ləman hər gün atamı yad etsə də, mənim qəlbim qırılmışdı. Hər nə olursa olsun bizi tək-tənha qoyub getməməli idi... Demək olar ki, hər ay bir neçə şəxs gəlib anamdan atamı soruşurdu... Hər dəfə onlar gəlib gedəndən sonra anam mütləq ürək dərmanı içirdi... Bu da mənə əzab verirdi və atama olan hirsimi daha da artırırdı... Axşam anamla görüşüb işdən bir gəlmişdik. Ləman artıq evdə idi. Bu gün bizə sürpriz edib ilk dəfə yemək bişirmişdi. Süfrəyə oturub Ləmanla: - İnana bilmirəm Ləman yemək bişirib, həm də belə ləzzətli deyə zarafat edirdik ki, anamın telefonuna gələn zənglə hər kəs susmuşdu... Anam nömrəyə baxıb: - Allah xeyir etsin! Bu hara nomrəsidir? deyə telefona cavab verərək "Alo!" demişdi... Bir anda: - Fazil sənsən? Hardasan? Niyə aylardır zəng etmirsən? Bu hara nömrəsidir? deyə ard-arda suallar yağdırmağa başladı. Ləman atamın olduğunu eşidib sevincindən yerindən necə sıçramışdısa az qalmışdı yerə yıxılsın. Anamın başının üstünü kəsdirib: - Mənə də ver danışım deyib dururdu. Nə yalan deyim mən də çox sevinmişdim... Atam bizi soruşduqdan sonra: - İşlərimi hələ yoluna qoya bilməmişəm. Vəziyyətim yaxşı deyil. Sizdən məni soruşan olsa deyin xəbərimiz yoxdu, aylardır gedib, nə xəbər var, nə ətər - deyə dönə-dönə anama tapşırmışdı.. Anam məyus halda: - Yaxşı demiş, sonra "Bəs nə vaxt qayıdacaqsan?" deyə soruşduğunda atam: - Hələ bilmirəm. Əlimdə imkanım da yoxdu sizə pul göndərim. Ümid edirəm ki, başınızın çarəsinə baxa bilirsiz deyərək zəngi sonlandırmaq istədikdə Ləman telefonu anamın əlindən alaraq: - Ata, canım atam sənin üçün çox darıxmışam. Niyə mənimlə sağollaşmadan getdin? deyə ağlayaraq atama sitəm etməyə