ə başlamışdı... Atam isə: - Elə alındı qızım, işlərimi qaydasına salım qayıdacam və özümü sənə mütləq bağışladacam deyərək Ləmanın könlünü almışdı. Ləman evimizdə baş verən hər şeyi bir dəqiqənin içində atama anladıb: - Yaxşı ata, Pərvanəyə verirəm deyərək telefonu mənə uzatmışdı... Telefonu götürüb: - Salam ata deyib kövrəlmişdim. Atam mənim ağladığımı eşidib: - Necəsən Pərim? Nə olub niyə ağlayırsan? Rauf necədi? İncitmir ki, səni? deyə məni sual atəşinə tutmuşdu... Raufun adını eşitdikdən sonra danışa bilməyəcəyimi anlayıb telefonu anama uzatmış və: - Raufu soruşur deyərək gözlərimin yaşını silmişdim... Anam yenidən telefonu götürərək: - Fazil Rauf artıq yoxdu! deyərək Raufun və Bəstinin Pərvanəyə etdiklərini anlatmışdı... Rəna danışdığı yerdə səs gəlmədiyini görüb bir neçə dəfə: - Alo, alo desə də qarşı tərəfdən cavab gəlməmişdi... Anam geri zəng etdiyində isə həmin nömrəyə artıq zəng çatmırdı... Bu günümüz beləcə sona çatmışdı... Atamın zəngi ilə qarsax bağlamış yaralarım yenidən qopmuşdu... Bu gecə yenə də ağlayaraq yuxuya getmişdim. Səhər anamın: - Pəri qalx! Yatıb qalmısan. İşə gecikəcəksən deyə səslənməsinə yuxudan oyanmışdım. Cəld yerimdən qalxib əl-üzümü yuyaraq səhər yeməyini yemədən hazırlaşıb evdən çıxmışdım. Dayanacağa çatanda avtobus yenicə getmişdi... Başqası gələnə qədər də işə gecikməmək imkansız idi... Dayanacaqda hövsələsiz ora-bura gedirdim ki, önümdə bir maşın saxlayaraq pəncərəni aşağı endirib: - Pərvanə??? Bu nə xoş təsadüf deyərək sevincək səsləndi... Adımı eşidib diqqətlə baxdığımda Cavidan olduğunu görüb öncə təəccüblənsəm də, sonra öz-özümə: - Bu aylardır mənimi güdür? deyə düşündüm. Bu an Cavidan maşından düşüb, yanıma gəlib: - Salam deyərək əlini mənə uzatdı. Salamını alıb: - Sənin burda nə işin var? deyə sual verdim... Cavidan: - Hara gedirsən? Gəl aparım. Yolda da bu haqda danışarıq deyə təklif etdi. Əslində ona "yox" demək istəsəm də indiki vəziyyətdə belə bir seçimim yox idi. Çünki işə gecikirdim və bu mənim işimdə problem yarada