m vaxtında gətirdiyin üçün sənə təşəkkür edirəm. Bu haqda düşünəcəm deyərək sağollaşıb maşından enmişdim. Cavidan ardımca: - Bu arada iş yerlərimiz yaxındır. Aramızda 600 metr məsafə var deyərək əli ilə mənə sağol edib sürüb getmişdi... Öz-özümə: - Dəli oğlan! deyərək başımı yelləmişdim... Bu görüş mənə çox xoş təsir bağışlamışdı. İlk dəfə idi ki, işə belə sevincli gəlmişdim. Məni görən hər kəs üzümdəki təbəssümü görüb nə isə baş verdiyini anlamışdılar... Axşam evə getdikdən sonra anam gilə olanları danışmışdım. Anam: - Bax görürsən qızım hər şərdə bir xeyir var. Əgər sən yatıb qalmasaydın Cavidanı da görməzdin. Qürurun isə sənə ömründə imkan verməzdi ki, ona ilk zəng edən sən olasan - deyərək məmnunluğunu bildirmişdi... Ləman isə: - Maşını nə rəngdədir? deyə soruşduqda mən "ağ" deyə cavab vermişdim. O, isə: -Görəsən ağ atlı oğlan Cavidandı? deyə mənimlə zarafat etməyə başlamışdı... - Ay qız nə ağ atlı oğlan? Sən də! O mənimlə dost olmaq istəyir. Hər dəfə də bunu vurğulayır... - Eh ay bacı, qızla oğlanın da dostluğu olar sən Allah?! Axırda ya o sənə vurulacaq, ya sən ona... - Buna bax sən! Bapbalaca boyu ilə dili metrə yarım. Sən hardan bilirsən bunları xanım əfəndi? deyə Ləmanı öpərək qidiqlamağa başlamışdım. Bir anda evi şən qəhqəhələr bürümüşdü... Bu gün əhvalım həqiqətən də çox yüksək idi... Yerimə uzanıb Cavidanın aylar əvvəl zehnimə həkk etdiyim nömrəsini telefonumun yaddaşına yazmışdım. Uzun-uzun düşündükdən sonra ona: - Salam. Hər şey üçün çox sağ ol! Düşünürəm ki, səndən əla dost olar. Pərvanə! deyə mesaj yazıb göndərmişdim... Bu doğru addım idi yoxsa yox, bunu zamanla biləcəkdim. Amma hələki mən anın dadını