və dili ilə onsuz yaş olan dodaqlarını bir daha islatdı.
-Sadəcə mənə şans ver, - islaq dodaqlarını Baharın alnına yapışdıranda bunun sadəcə röya olduğunu düşünən qız gözlərini yumdu. Özünü bu xoşbəxtlik dəryasının içinə atdı və dibinə vardı. Bir anlıq hər şeyi unutdu. Sənanlar, Nuraylar ,məcburi evliliklər , valideynlər, hamısı yoxa çıxmış ,bu otaqda olan bütün mebellər qeybə çəkilmiş, Yaşarla Baharı hər şey, tamamilə hər şey tək buraxmış, onların yaxasından hər şey öz əlini çəkib getmişdi. Bahara elə gəlirdi ki, elə indicə ağzını açıb -Hə, gəl, gəl hər şeyi başdan başlayaq ,- kəlimələrini mirvari düzümü ilə sadalayacaq , özünü Yaşarın ağuşuna atıb , az öncə yaşadığı həzzin dəfələrlə artığını, daha gözəllərini yaşayacaq, ilklər sırası artdıqca artacaq, çoxalacaq , böyüyəcək, hamısı da onun ərinə aid olacaq. Xəyallar elə şirin, elə gözəl idi ki, ayılmaq üçün nə qədər səsli alarm qoyursansa qoy, ayılmamaq üçün onların hamısını birər-birər söndürmək lazım gəlsə , Bahar söndürəcəkdi. Amma nə vaxta qədər? Bir neçə dəfə söndürdükdən sonra oyanmaq zamanı gəldiyində sən özün oyanmayacaqdınmı ki? Hətta ,"bu gün özümü pis hiss edirəm " bəhanəsi ilə bir gün daha uzada bilərdin, lakin sadəcə bir gün, 24 saat, sonra yenə oyanmalı və oynamalı olduğun rola girməlisən.Bahar oyanmaq zamanının gəldiyini Yaşar onu boynundan öpməyə və əynindəki sarı rəngli qısaqol yay köynəyinin kiçik düymələrini açmağa başlayanda anlamışdı. Gözlər geniş açıldı, onlarda vəhşət saçan işıq parladı. Az öncə nəmlənən dodaqları bir anın içində qurudu, zövq içərisində alınan nəfəsi daraldı, Bahar kiçik əllərini yumruq şəklində sıxıb var gücü ilə Yaşarı itələdi. Sinəsindən qopan ağrı ilə Yaşar arxaya doğru getmiş və bütün heyrəti ilə Bahara baxmağa başlamışdı. Yox-yox, bu ağrı Baharın kiçik əllərinin verə bilməyəcəyi fiziki ağrı deyildi, bu onun qəlbini fəryadı idi. "Kömək et, boğuluram, mənə belə əzab vermə"- deyə hayqırırdı o və Bahara yalvarırdı, lakin Bahar acımasızca etiraz etdi, üzünə verə biləcəyi