ə şəhadət barmaqlarını bir-biri ilə mübarizəyə başladan Baharın özü danışmalı idi. Bəlkə peşman olmuşdu və elə indicə ona "Bağışla, mən də səninlə yeni bir başlanğıc istəyirəm, sadəcə qorxuram" deyəcək və Yaşara hər zaman onun yanında olmasına ,ona toxunmasına imkan verəcək? Bu xəyallar Yaşarı elə alıb aparmışdı ki, Baharın ikinci çağırışında onu eşitməyib ,həmin yaşıl gözlərdə itmək üçün zaman diləyirdi.
-Yaşar, sizinlə danışa bilərik?- sual söhbətin iki tərəfli olmayacağını, ancaq Baharın nə isə istəyəcəyini əvvəlcədən nümayiş etdirirdi artıq. Həyəcan Yaşarın boğazında düyünləndi və o, arvadından eşitmək istədiyi kəlimələri üzündəki soyuqluğu çox çətin şəkildə saxlaya bilərək gözləməyə başladı.
-Nə haqqında?
-Sabah ...Anamla ,atam gəlir,- Yaşar utanc hissinin qəlbinə toxunduğunu və incitdiyini hiss etdi, "Döz Yaşar, söz!" kəlimələri, iç səsi ilə qulaqlarına pıçıldadı. Əsla ,az öncə bu söhbətin tamam başqa yöndə getmə arzusunun yerlə-yeksan olub, Yaşara nə qədər böyük əzab yaşatdığını Bahara bildirməyəcəkdi.
-Nə gözəl, -istehzası yazda yağan yağış kimi idi, sakit ,lakin gur.
-Bilirəm mənə əsəbisiniz...
-Elə deyil,- Yaşar gözlərini qarşısında ,heç açıq olmayan televizora ,orada fikrini nə isə özünə aid etmiş kimi baxaraq düşünmədən dedi.Bahar udqundu və ona onsuz çətin gələn söhbəti ərinin nə qədər keyf alaraq uzatdığını bilir ,lakin eyniylə Yaşar kimi "Döz, Bahar" deyə dəfələrlə içində təkrarlanırdı.
-Mən istəmirəm ki, valideynlərim mənə görə narahat olsun,onlar neçə aydan sonra ilk dəfə məni görməyə gələcəklər, - mətləbə uzatmadan keçmək üçün Bahar bir nəfəsə sığışdıra bildi sözləri.
-Nəyə görə?- Yaşar bu dəfə Bahara baxaraq dilləndi.Acıqlı idi, bunu gizlətmək də istəmirdi. Gözləri ziddiyyət ilə onun gözlərinə əzab verirdi.
-Baxın, aramızda nə olursa olsun , bunu onların hiss etməsi düzgün olmaz, yəni biz əvvəldən bu qərarı...- şikayət edirmiş kimi yenə sözləri bir sapa muncuq kimi düzərkən, təngə gələn Yaşarın anidən qalxıb ona yaxınlaşması Baharın