başdan ayağa boşluqlarla dolu idi...Həyatımda yaranacaq bir işıltıya o qədər çox möhtac idim ki... Deyəsən o işıltı yavaş-yavaş parlamağa başlayırdı... *** Başım işə necə qarışmışdısa saatdan belə xəbərim yox idi. Telefona gələn zənglə bayaqdan ayrıla bilmədiyim kompüterdən başımı qaldırıb telefona baxdım. Cavidan idi... - Alo! deyə utancaq səslə cavab verdim. - Salam dostum! Necəsən? Yəqin ki, artıq sənə dostum deməkdə heç bir problem yoxdu. Həm dünən özün yazdın axı məndən yaxşı dost olar. Odur ki, bundan belə məndən qurtuluş yoxdu. "Of Cavidan, off! Yenə dilotu yemisən elə bil. Durmadan danışıb durursan. Qıza necəsən deyib özün də danışmağa imkan vermirsən!" deyərək yenidən gulməyimə səbəb olmuşdu... Bu insan mənimlə hər danışanda mütləq üzümü güldürürdü. Telefonda hal-əhval tutduqdan sonra Cavidan: - İşdən çıxanda imkan varsa görüşək, bir az söhbət edək. Mümkündür? deyə soruşdu... - Hə, olar! Saat 7-də görüşə bilərik deyərək görüş təyin etdikdən və biraz da danışdıqdan sonra zəngi sonlandırmışdıq. İş çıxışı anama zəng edib bu gün bir az gec gələcəyimi, Cavidanla görüşəcəyimi söyləyib onu xəbərdar etmişdim... *** Cavidanla görüşüb bir restorana gedərək öncə şam yeməyi yemişdik. Çox qəribə idi ki, mən bu yad insanın yanında nə utanırdım, nə də ki sıxılırdım... Raufla nişanlı olduğumuzda onunla üz-üzə oturub söhbət etməyə çəkindiyim halda, Cavidanın yanında özümü çox rahat hiss edirdim. Bəlkə də bu atmosferi o yaratdığı üçün mən bu qədər rahat idim. Yeməklərimizi yedikdən sonra Cavidan: - Həə, sulu göz, danış görək kimsən, kimlərdənsən? deyə zarafat etməyə başladı. - Sulu göz? deyə təəccüblə ona baxdığımda Cavidan gülərək: - Hə, hə sulu göz! Səni ilk gördüyümdə də ağlayırdın, ikincidə də böyük ehtimal səhərə kimi ağlamışdın. Çünki gözlərin şiş idi və bu mənim nəzərimdən yayınmamışdı. Kimdir səni bu qədər üzən? Nədir səni belə ağladan? deyə ard-arda suallar verməyə başladı... Özümdən asılı olmadan gözlərimdən axan yaşlar hər iki yanağım boyu süzülməyə başladı...