. Özümü nə qədər ələ almaq istəsəm də alınmırdı. Ətrafdakilərin nəzərini cəlb etməmək üçün salfet götürərək tez göz yaşlarımı sildim. Cavidan verdiyi suala görə üzülsə də zarafatından da geri qalmırdı.. - Deyirəm sulu gözsən təəccüblənirsən. Özü də lap əlasındansan ha! deyərək yenidən üzümdə təbəssüm yaratmışdı... Gülümsədiyimi görüb: - Yaxşı mən sənə hələ heç bir sual verməyəcəm. Özün nə vaxt istəsən danışarsan. Gəl mən sənə özüm haqqında danışım. Sən məni tanı, sonra zamanı gəldiyində də mən tanıyaram deyərək sözə başladı.... - Adım Cavidandı hər halda bilirsən... Bir bacım, bir qardaşım var. Qardaşım evlidir. Bacım isə hələ universitetdə oxuyur. Hə, yeri gəlmişkən elə sən oxuduğun universitetdə. Həmin gün elə onunla gəlmişdik ora. İmtahanı var idi. Qardaşımın 28, mənim 30, bacımın isə 19 yaşı var... Uşaqlıqda çox ağır xəstələnmişəm, hətta uzun müddət xəstəxanalarla yoldaş olmuşam. Amma gördüyün kimi "Yıxılmadım, ayaqdayam!" deyə gülməyə başladı... - Hə, demək o gün bacına gorə gəlmişdin. Mən də düşündüm ki, oranın tələbəsisən... - Tələbəlik həyatına 9 il olar ki, əlvida demişəm. Bir şirkətdə mühasib işləyirəm. Susduğumu və onu diqqətlə dinlədiyimi görüb: - Bilirsən Pərvanə, ətrafımda dostum deyə biləcəyim insanlar bəlkə də barmaqla sayılacaq qədər azdır. Hətta mən onlara dost yox, tanış deyərdim. Dost kəliməsi mənim üçün o qədər müqəddəsdir, o qədər əzizdir ki, gərək dost dediyin birinin arxasından iş çevirməyəsən. Dürüst olasan! Əgər dost yoluna girirsənsə bu yolda bir addimlayasan. Aranızda gizli, sirli heç nə olmamalıdı. Amma mənə hələ belə biri rast gəlməyib. Bilirsən dostlarımdan nə qədər zərbələr yemişəm? Amma yenə də onlardan üz döndərməmişəm... Düzdü indi kimsə soruşsa filankəs sənin dostundurmu? Heç düşünmədən "Yox!" deyərəm. Amma onlara nəsə lazım olsa yenə də canla başla gedərəm. Anlayacağın bu həyatda insanlar içində yalnızam... - Bəs sevdiyin yoxdur? Yasin da az deyil - deyə anidən soruşsam da sonra peşman olmuşdum. - Yox, yoxdu! deyə cavab