verdiyində mən: - Yalnış anlama! Əslində bunun mənə dəxli yoxdu bilirəm. Sadəcə əgər varsa onun incinməsini istəmərəm. Çünki mən incinmişəm! deyə gözlərimi yerə dikdim.... - Yox, sevdiyim həqiqətən yoxdu. Heç olmayıb da. Bəlkə də sənə inandırıcı gəlməyəcək. Amma həqiqətən olmayıb. Xoşum gələn xanımlar olub düzdü. Amma mən uzaqdan xoşlanmışam. Bu münasibətin sevgiyə çevrilməsinə izin verməmişəm. - Niyə? - Bəzi səbəblərdən. Bəlkə nə vaxtsa bu haqda danışarıq, amma indi yox. Həm xanım qız özün haqqında heç bir məlumat vermədən, haqqımda hər şeyi öyrənmək istəyirsiz. Bu cığallıqdı, belə olmaz deyə söhbəti dəyişmişdi... - Özüm haqqında nə deyim axı. Mənim elə də maraqlı, rəngarəng həyatım yoxdu. Bir il bundan əvvələ kimi şəhərin ən bərk gedən biznesmenlərindən birinin qızı, başqa bərk gedən biznesmenlərindən birinin isə gələcək gəlini idim. Yəni nişanlı idim. İndi isə heç biri deyiləm. Hal-hazırda anam və bacımla birlikdə kirayə yaşayırıq deyərək dərin bir ahh çəkmişdim... Cavidan gözlərini bərəldərək mənə baxıb: - Sən bir bu sulu gözə bax. Deyir ki, rəngarəng həyatım yoxdu- deyə ikimizin də gülməyinə səbəb olmuşdu. Əslində son bir ildə yaşadıqlarım həqiqətən rəngarəng idi. Sadəcə gözəl rənglərdən əsər yox idi. Hər şey yalnız tünd rənglərdən ibarət idi... Cavidan məni daha sorğu-sual etməyib hər şeyi zamana buraxdı. Bir az da zaman keçirdikdən sonra restorandan çıxaraq məni evimizə ötürdü... Cavidanla restoranda keciridiymiz iki saat elə keçmişdi ki, hec xəbərimiz olmamışdı. Söhbətimiz o qədər səmimi baş tutmuşdu ki, biz sanki yeni tanış olan iki şəxs deyil, illərdi bir-birini tanıyan iki dost idik... O qədər rahatlamışdım ki, özümü quş kimi yüngül hiss edirdim. Dərdlər paylaşdıqca azalar deyirlər. Necə də doğrudu. Sanki illərlə belimdə daşıdığım yükü bir anda yerə qoyub yüngülləşmişdim.... *** O gündən sonra Cavidanla demək olar ki, hər gün danışıb, zamanımız olanda da görüşürdük. O, mənə həqiqi dost olmuşdu. O qədər yaxınlaşmışdıq ki, yediyimiz yeməyi belə