ə bir-birimizə deyirdik. Bizi görənlər dost yox sevgili zənn edirdilər. Amma biz həqiqətən iki möhtəşəm dost olmuşduq. O, anam və Ləmanla da tanış olub özünü onlara sevdirmisdi... Zamanla başıma gələn hər şeyi ona danışmisdım. Öncə Raufa çox əsəbləşsə də sonra: - Bilirsən dostum, əslində Rauf itirib. Sən heç nə itirməmisən. Ən böyük günah isə valideynlərdədi deyərək öz fikrini bildirmişdi... Aradan keçən bir il ərzində Cavidanın öyüd-nəsihəti ilə demək olar ki, Raufu tamamilə qəlbimdən çıxarmışdım. Və artıq beynim də, ruhum da, ürəyim də özgür idi, hüzurlu idi... Əslində keçən zaman ərzində Raufdan xəbərim belə yox idi. Harda idilər, nə edirdilər? bilmirdim heç bilmək də istəmirdim... Atam isə bu bir il ərzində ayda bir dəfə zəng edib sanki "mən də varam" deyərək varlığını unutdurmurdu... Nəzrin isə artıq nişanlanmışdi.... *** Bu gün işə getdiyimdə qızlar mənimlə görüşdükdən sonra: - Pəri, işə təzə qız gəlib. Elə gözəldi ki. İngilscəni də sökür deyə gülüşməyə başladılar. - Doğurdan?! Desənə çörəyimizə bais olacaq. Eybi yox o sökər mən yığaram - deyərək mən də zarafat etmişdim. Hamımız gülüşdükdən sonra: - Bəs hanı bizim yeni xanım? deyərək gözlərimi süzmüşdüm. Elə bu an müdür yardımçısının arxasınca içəri daxil olan qızı görəndə donub qalmışdım. Bu yeni gələn işçi Günel idi. Axı bu necə ola bilərdi?! Onun burda nə işi var idi?! O da məni görüb təəccübdən gözlərini bərəltmişdi. İkimiz də donub qalmışdıq. Günel mənə mən ona baxırdım. Onu bizimlə tanış etdikdən sonra hər kəs ona xoş gəldin desə də mən heç nə demədən öz otağıma keçmişdim. Mənim otağım ayrı olsa da onun mənimlə eyni şirkətdə işləməyi mənə görə heç xoş deyildi. Onunla görüşməməyim qızların gözündən yayınmamışdı. Az sonra Xalidə yanıma gələrək: - Pəri qıza bir xoş gəldin demədin. Niyə? Deyərək təəccüblə üzümə baxdı... - Onunla xoş olmayan keçmişimiz var. - Tanışsınız? - Hə, təəsuf ki! Eyni universitetdə, hətta bir qrupda oxumuşuq m.. - Allah, Allah. Aranızda nə baş verib ki, ikiniz də bir birinizi