Eşq "Pərvanə"si (Real)


Bölüm 17...

Bəzən həyatında elə bir hadisə baş verir ki, buna heç cürə ad qoya bilmirsən... Nə olduğunu soruşsalar, tərif də edə bilmirsən.... Amma bunu yaşarkən hüzur taparsan... Yanında hüzur, rahatlıq tapdığınız insanlar sərvətinizdir deyir bir filosof. Necə də doğrudur. Nə mal, nə mülk insana yanında onu anlayan, üzünü güldürən biri qədər hüzur vermir... Hüzur sevgi və nifrətdən kənar bir aləmin adıdır. Hüzura gedən ən qısa yol da həqiqətlərdən keçir... Çünki yalan insanı hüzursuz edir... Hüzurun olduğu yerdə soğan bal, sevginin olduğu yerdə isə tikan gül olar...Yaşım artdıqca anladığım tək şey həyatda ən önəmli şeyin xoşbəxtlik və hüzur olmasıdır... Əslində hər insan hüzur verə bilər... Bəziləri gəlişilə, bəziləri isə gedişilə... Rauf gedişilə, Cavidan isə gəlişilə mənə hüzur vermişdi... Və mən artıq hüzurlu qadın olmaq istəyirdim... *** Mesajı yazıb göndərdikdən sonra artıq peşman olmağa başlamışdım. Çünki 10 dəqiqə keçməyinə baxmayaraq hələ də Cavidandan cavab yox idi. Öz-özümə deyinərək: - Ah Pərvanə, ah! Niyə bu qədər tələsdin? İndi Allah bilir sənin haqqında nələr düşünür? deyə içim içimi yeyirdi... Biraz da gözlədikdən sonra cavab gəlməyini görüb əsəbimdən telefonu söndürüb yatmışdım. Səhər yuxudan oyanıb telefonu açdığımda Cavidandan mesaj gəldiyini görüb çox sevinmişdim... - Salam. İşdən yorğun gəlib necə yatmışamsa indi oyandım və səndən gələn mesajı görüb həm sevindim, həm də üzüldüm... Sevindim ona gorə ki, dostluğumu qəbul etdin... Gec olduğu üçün sənə zəng edə bilmədiyim üçün də üzüldüm.. Sabah danışarıq! - cümlələrini oxuyub dərhal göndərdiyi vaxta baxdım. Gecə saat 4 idi... Telefonu qırağa qoyub üzümdə sərsəm gülümsəmə ilə yerimdən qalxaraq əl-üzümü yumağa getdim. Səhər yeməyimi yedikdən sonra gözəl əhval-ruhiyyə ilə hazırlaşaraq evdən çıxıb işə doğru yol aldım... Yol boyu anidən həyatıma ildırım kimi düşən Cavidanı düşünürdüm. O, sanki mənim qaranlıq dünyama bir işıq gətirmişdi. Son bir il idi ki, həyatım