bilirdi.
-Mənə də evinə rus gəlin gətirmə deyən çox olmuşdu, amma mən dinləmədim. Səncə yaxşı etdim, ya yox?- Fatehin kinayəsi o qədər sərt olmuşdu ki, ona sual verilən halda Yuliya söyülmüş kimi çəngəlini masanın üzərinə vurub ayağa qalxdı.
-Mən bu , evdə söz deməməliyəm deyəsən!
Bahar özünü çox rahatsız hiss etdiyi üçün özü də bir az sonra Fatehden üzr istəyib, öz otağına qalxdı.Əslində indi Yuliyanın ona necə davrandığı, nə dediyi heç vecinə də deyildi, çünki fikri-zikri ancaq Yaşarın yanında qalmışdı. Özünü onun yanında o qədər günahkar hiss edirdi ki, bəzən Yaşar ilə eyni otaqda ,maşında və ümumiyyətlə evdə olmaq onu sıxır və boğurdu. Əlindən heç nə gəlmirdi. Yaşar yaşanılmayacaq bir nağıl idi; sevgi dolu, fəqət adı üstə yalan olan nağıl . Bahar sonluğun xoşbəxt olmayacağını gözə alıb ,bir müddətlik sevinc üçün , həmin nağılın baş qəhrəmanı ola bilməzdi. Yaşara hər şeyi danışmalıydı, etiraf etməliydi. Əgər bundan sonra da əri onu qəbul etsə, dünyada Bahardan xoşbəxti olmayacaqdı. Yox, əgər Yaşar bu biabırçılıqla yaşamaq istəməsə və Baharın bu dəhşətdə azca da olsa günahı olduğunu düşünsə, Bahar heç nə demədən bu evi tərk edəcək və gedəcəkdi. O, o qədər saf idi ki, başına gələnlərdən ,ona edilənlərdən Sənandan çox özünü günahlandırır və hər gün ,hər saat ,həmin gecə ,o, yerə getdiyi üçün özünə lənət oxuyurdu. Ah, Bahar , sən indi xoşbəxt ola bilərdin, sən indi səni sevdiyinə şübhə etsən də , Yaşarın sənə toxunmasına imkan verərdin , onunla Yaşar dediyi kimi hər şeyi yenidən başlayardın. İkiniz də hər şeyi unudar; keçmişi çox uzaqlarda qoyub, öz həyat yolunuzu çizərdiz. Xəyallar hər zaman həqiqətdən çox şirin olur ,fəqət onların adı xəyaldır , həqiqət deyil...
Yaşar vağzalda İsgəndər kişini tək görüb təəccüblənmişdi. O, Şəbnəm xanımın bir az azarladığını bildirdi və dərhal Bahar haqqında sorğu-suala başladı. Yaşar hələ də İsgəndər kişini atası kimi hər şeydə günahkar bildiyi üçün onunla çox xoş davrana bilmirdi. Yolun çoxunu İsgəndər kişinin açmağa