fikrindən dönmədi.Yuliya ancaq bircə gün bu, dəhşətə dözmək lazım olacağı fikri ilə təskinlik tapa bilmişdi.Atasının gəldiyi bəhanəsi ilə kursa getməyən Baharın fikri anasının yanında, qayınatasının gəlişi münasibətilə isə işə getməyən Yaşarın isə bütün fikri Baharın üzərində idi. O, ilk dəfə idi arvadını bu qədər tədirgin görürdü. Bahar iki yolayrıcında dayanıb, hansı yoldan keçəcəyini bilməyən piyadaya bənzəyirdi. Belə bir zamanda ona dəstək olmaq istərdi, lakin əlindən heç nə gəlmədiyini yaxşı bilirdi. Axşam bütün "ailə" ,əgər buna belə demək mümkünsə, bir yerdə oturub Baharın dəmlədiyi və onlar üçün servis etdiyi çayı içməklə məşğul idilər. Fateh yan-yana qoyulmuş qoltuqlardan birində ,İsgəndər isə digərində oturmuşdu. Yaşar televizor ilə üzbəüz olan divanda yer almışdı. Bahar son olaraq sinidəki axırıncı çayı ərinə uzadarkən Yaşarın onun üzündən çəkmədiyi baxışları altında əzildiyini hiss etsə də bunu bildirmədi. Sakitcə əlindəkini qoymaq bəhanəsiylə mətbəxə keçdi. Yaşar çayından iki qurtum almadan başları söhbətə qarışan atasıyla İsgəndər kişiyə nəzər saldı və ayağa qalxıb mətbəxə keçdi.Əlbətdə, o yaxşı bilirdi ki, nə Fateh ,nə də İsgəndər bu gedişin əsl səbəbindən xəbərsiz deyildilər.
Bahar mətbəx masası arxasında oturmuş və əlləri ilə üzünü örtmüşdü. Yaşarın içəri keçdiyini hiss etdiyində başını qaldırıb ona baxdı. Yaşar ağzını açdı, nə isə deməyə çalışdı və gələn sözləri dilinin ucundan geri qaytardı.Bahar çox qəribə şəkildə gülümsünüb: "Nə isə istəyirsiniz?" soruşduğunda Yaşar da ürəkləndi.
-Sən yaxşısan?- Yaşarın qayğısı çox xoş və həqiqi idi deyə Bahar suala başqa əda ilə cavab verə bilmədi və dodaqlarına çox sönük təbəssüm qondurmağa çalışdı.
-Mən yaxşıyam, sadəcə...
-Anan üçün narahatsan,- cümləni tamamlayan Yaşar sual verməyin mənasız olduğunu bilir və birdəfəlik öz fikrini söyləyirdi.
-Elədir, -Bahar da etiraz etməyin lazımsızlığını başa düşürdü.
-Bahar , əgər getmək istəyirsənsə , o zaman gedə bilərsən anana baş çəkməyə - Yaşar danışarkən