m onlar da gələcək - deyə ağzımı açmağa belə imkan verməmişdi. Mənə də razılaşmaq düşmüşdü... Cavidanla danışığımız yenə üzümdə təbəssüm, içimdə hüzurla son çatmışdı. Sanki Allah onu mənə bir mələk kimi göndərmişdi... Danışdığımız kimi Cavidan iş çıxışı mənim dalımca gəlmişdi. Tərslikdən işdən Günellə eyni anda çıxmışdıq. Günel bu müddət ərzində ilk dəfə idi ki, Cavidanı görürdü. Diqqətlə bir mənə, bir Cavidana baxıb gülərək çıxıb getmişdi. O gülüşün altında nə gizlənirdi mənə məlum deyildi... Az sonra ad günümü qeyd edəcək məkana gəlib çatmışdıq. Anamgil orda idi və oturacağımiz stol artıq hazır idi... Hamımız masada yerimizi tutduqdan sonra süfrəyə yemək gəlmişdi. Görünür Cavidan gəlib əvvəldən hər işi həll etmişdi. Çünki bizdən sifariş götürmədən süfrəni cürbəcür dadlı təamlarla doldurmağa başlamışdılar. Deyib gülərək yeməyimizi yedikdən sonra yeməklər yığışmış və süfrəyə ad günün mübarək mahnısının sədası altında tort gəlmişdi... Çox təsirlənmiş, hətta gözlərim yaşarmışdı... Cavidan mənə baxıb: - Sulu göz hər halda bu gün də ağlamayacaqsan?! deyərək hamımızı güldürmüşdü. Əgər bu gün məndən "Ən gözəl doğum günün nə vaxt olub?" deyə soruşsaydılar heç düşünmədən "Bu gün!" deyərdim... Çaylarımızı da içdikdən sonra restorandan çıxıb evə getməyə hazırlaşırdıq ki, göy üzü də bir anda mənə öz hədiyyəsini göndərmişdi. Yağışı o qədər çox sevirdim ki, sanki Allah bu gün onu mənə hədiyyə olaraq yağdırmışdı. İslanmamaq üçün tez qaçıb maşına oturmuşduq. Cavidan mühərriki işə salıb, sonra radionu qoşaraq mahnıya səs verdi. Atam gedəndən bəri ilk dəfə idi ki, üçümüzun də üzü gülürdü... Yol boyu bir-birindən gözəl bir mahnı bitib növbəti mahnı başlayırdı. Yeni mahnı başladığı zaman bir and amən iç çəkərək: - Mənim mahnım! Çox sevirəm bu mahnını. Səsini biraz da artır deyərək sevincək qışqırdım... Cavidan maşını kənara verib saxladı və musiqinin səsini artıraraq özü də maşından endi. Gəlib mənim qapımı açıb əlimdən tutaraq: - Gəl! dedi.. Təəccüblə ona baxaraq: - Nə edirsən?