Görmürsən leysandı? İslanacağıq! deyərək yağışı işarə etdim. - Gəl, gəl görəcəksən deyə təbəssüm etdi. Həm yağışı çox sevən məncə islanmaqdan qorxmamalıdır. Maşından enərək ona yaxınlaşıb təəccüblə nə deyəcəyini gözləyirdim. O: - Mənim dostum həm yağışı sevir, həm də bu mahnını sevirsə, həm də onun bu gün doğum günüdürsə biz mütləq bu mahnının sədası altında onunla rəqs etməliyik - deyərək məni özünə doğru çəkib mənimlə rəqs etməyə başladı... Küçənin ortasında, güclü yağışın altında, biz mənim sevdiyim mahnının sədası altında rəqs edirdik... Həm də mahnını oxuya-oxuya... Bir gün bir çılgınlık edip, Seni sevdiğimi söylesem... Alay edip güler misin? Yoksa sen de sever misin? Cesaretin var mı aşka? Çarpıyor kalbim bir başka. Sen de böyle sevsen keşke! Desen bana yar! Konuşmadan, gözlerinle, Beni sevdiğini söylesen. Yüreğime gözlerini, Ölene dek mühürlesen. Cesaretin var mı aşka? Çarpıyor kalbim bir başka. Sen de böyle sevsen keşke! Desen bana yar! Yanımızdan şütüyüb keçən hər maşın bizə baxırdı. Anamla Ləman isə gülməkdən birtəhər olmuşdular. Cavidanla biz başdan ayağa suyun içində idik. Amma o qədər xoşbəxt idim ki, sanki zaman dayanmışdı... Mahnı bitər-bitməz maşına minərək yenidən evə doğru yol almışdıq... Və mən 23 yaşıma üzümdə gülüş, qəlbimdə sevinclə girmişdim... Mən bu adama hər gün, hər gün daha çox valeh olurdum. Bu necə gözəl bir xasiyyət, necə gözəl bir münasibət idi. Necə ola bilərdi ki, bu insanın bu günə kimi sevdiyi olmayıb? Onu sevməmək imkansız idi - deyə düşünüb qalırdım. Amma onu incitməmək üçün də o haqda ona sual vermirdim. Cavidan bizi evə ötürdükdən sonra çox gec olduğu üçün özü də evə getmişdi... Artıq gecə saat 11 idi. O qədər yorulmuşdum ki, bir an əvvəl yatağıma girib yatmaq istəyirdim. Paltarlarımı dəyişmək istəyirdim ki, telefonuma gələn zəng içimdə sevinc yaratdı. Atam olduğunu düşünüb tez çantama əl atdım. Çantamdan çıxarıb baxdığımda Nəzrinin adını görüb ümidlərim qırılmış halda telefonu açdım... - Salam Pəri. Necəsən? Bağışla bu