u vaxt narahat edirəm. - Salam, salam Nəzi. Xoşdu nə narahatlıq. Buyur... - Pəri bir şey deyim amma əsəbləşmə... - Nə olub yenə? - Rauf zəng etmişdi. Allah üzümə baxdı ki, Samir yanımda deyildi. Yoxsa qanım getmişdi. Samir Nəzrinin nişanlısı idi və inanılmaz qısqanc idi. Onu hətta erkək milçəyə belə qısqanır, nəfəs almağa imkan vermirdi... Mən: - Başı xarabdı onun? Sənə niyə zəng edirdi? Nə istəyirdi? deyə təəccüblə soruşdum. - Sənin nömrəni. Deyir Pərvanəyə zəng edirəm "Nömrə təyin edilməyib" deyir. Nə məsələdi? Raufdan ayrıldıqdan sonra keçmişə aid nə varsa keçmişdə buraxmışdım. Hətta nömrəmi belə dəyişib təzə nömrə almışdım. - Sən nə dedin? - Dedim nömrəni dəyişmisən. İsrarla yeni nömrəni istədi amma mən özünə demədən verə bilmərəm dedim... - Düz etdin. Bu qədər zaman sonra neynəyir ki, mənim nömrəmi? deyə əsəblə dişlərimi qicadım. - Bilmirəm. Mənə bir şey demədi. Amma mütləq Pərvanə ilə danışmalıyam deyə israrla nömrəni istədi... - Nəzrin bu gün o qədər xoşbəxtəm ki, eyni zamanda da yorgunam. Bu günün sehrini pozmaq istəmirəm və bu günü kiminsə məhv etməyini də istəmirəm. Sən ona Pərvanə sənin nə adını, nə də səsini belə eşitmək istəmir de. Və mütləq nişanlandığını və sənə bir daha zəng etməməyini tapşır deyərək sağollaşmışdıq. Hər nə qədər bu günümə kölgə düşməyini istəməsəm də Rauf yenə də edəcəyini etmişdi. Adının eşitməyim belə qanımı qaraltmışdı. Bir tərəfdən Raufun mənim nömrəmi niyə istəməyi, niyə mənə yenidən axtarmağı, digər tərəfdən atamın mənim doğum günümü unutmağı əhvalımı pozmuşdu. Ağlımda suallarla yuxuya getmişdim... *** Səhər işə gedər getməz Cavidana zəng edib olanları danışmışdım. O isə: - Bəlkə bir dinləyərdin nə demək istəyir? dediyi zaman əsəbdən kükrəmişdim: - İstəmirəm! Onun nə adını, nə səsini eşitmək istəmirəm... - Yaxşı, yaxşı əsəbləşmə! deyərək yenidən mənə gözəl məsləhətlər verərək məni sakitləşdirmisdi... Cavidan get-gedə həyatımın mərkəzində öz taxt-tacini qururdu. Elə günüm yox idi ki, onsuz keçsin. O mənim həyatımda həm rəfiqə,