həm dost, həm qardaş, həm də ata yerini almışdı. Bütün boşluqları bir-bir doldurmuşdu. Cavidanın anası Könül xanım da bizim dostluğumuzdan xəbər tutub çox sevinmişdi. Hər dəfə Cavidana: - Bir gün Pərvanəni bizə qonaq gətir, mən də tanış olum deyib dururdu... Cavidan isə hər dəfə bir bəhanə ilə məni aparmaq istəmirdi ki, istəmirdi... Get-gedə Cavidana olan hisslərimin dəyişdiyinin fərqinə varırdım. Deyəsən artıq atəş bacanı alovlandırmışdı... Mən ona aşiq olurdum. Bəlkə də artıq olmuşdum. Əmin idim o da məni sevirdi. Amma mənə dost-dost deyərək məsafə saxlayıb, bunu mənə biruzə vermirdi... Bəlkə də nə vaxtsa sevib yanmışdı və bir daha yanmaq istəmirdi... Hər nə qədər sevgi məsələlərində qızın deyil, oğlanın ilk addım atmalı olduğunu düşünsəm də deyəsən bu dəfə istisna olacaqdı. Çünki ona olan hisslərimi dilə gətirib, aramızdakı dost divarını aşmaq istəyirdim. Gecə boyu uzun-uzun düşünmüşdüm. Səhər onunla görüşüb bu haqda danışacaqdım.... Səhər yuxudan oyanar-oyanmaz telefonu götürüb Cavidana mesaj yazaraq onunla görüşmək istədiyimi söyləmişdim. Cavidan isə cavab yazmaq əvəzinə narahat olub tez mənə zəng etmişdi... Telefonu açıb ürkək səslə "Alo!" demişdim. İçimdə elə bir hiss vardı ki, sanki pis iş tuturam və bundan artıq Cavidanın xəbəri var... - Salam Pəri. Nə olub? Nə məsələdi? Sən ki, bazar günləri günortaya kimi yatardın. Nə yaman tez durmusan? Üstəlik mənimlə də görüşmək istəyirsən. "Afərin Cavidan! Yenə qıza imkan vermə danışsın!" deyib "Hə səni dinləyirəm!" deyə davam etdi. Əvvəllər o belə danışdıqda güldüyüm halda, indi həyəcandan gülməyib: - Yox telefonda olmaz. Mütləq görüşməliyik və nə qədər tez olsa o qədər yaxşıdır. Çünki biraz gec olsa fikrimdən yayına bilərəm demişdim. - Onda belə edək. Mən təzə durmuşam və səhər yeməyini yeməmişəm. Sən də hazırlaş gəlirəm. Gedib həm səhər yeməyini yeyərik, həm də söhbət edərik... - Yaxşı, əla deyərək sağollaşmışdıq. Yarım saat keçməmiş Cavidan artıq gəlmişdi. Üzündə təlaş var idi. Maşına əyləşərək arada səhərlər