r birlikdə səhər yeməyi yemək üçün getdiyimiz restorana getmişdik. Yemək əsnasında Cavidan diqqətlə mənə baxırdı.Nə olduğunu anlamaq istəyirdi. Amma mənim sözə başlamağımı istədiyi üçün sual vermirdi. Həyəcandan mənim kimi iştahlı birinin iştahı qaçmışdi. Necə deyim, necə başlayım deyə düşündüyüm üçün çəngəllə boşqabımdaki zeytunlarla oynayırdım. Cavidanın: - Bəlkə arada bir dənə ağzına da qoyasan deməyilə fikirdən oyanıb yalandan bir iki tikə ağzıma ataraq "Doydum mən!" dedim. O da yeməyini bitirib əllərini carpazlayaraq oturduğu yerdə arxaya yaslanıb: - Eşidirəm səni dostum - deyərək təbəssüm etdi... Dostum sözünü elə möhkəm vurğulamışdı ki, artıq bu sözə təhəmmül edə bilmirdim... Dərin bir nəfəs alaraq gözlərimi yumub: - Cavidan, mən! Mən səni sevirəm! Sən mənə dost gözü ilə baxa bilərsən, amma mən sənə sevdiyim biri kimi baxıram. Mən sənə dost kimi baxa bilmirəm. Bəlkə də bu dəqiqədən etibarən heç nəyin olmayacam, amma sənin mənim hisslərimdən xəbərin olmalıdır deyə düşündüm - deyərək bir nəfəsə cümlələri ard-arda düzmüşdüm... Cavidan gözlərini bərəldərək önə doğru gələrək: - Zarafat edirsən Pəri? deyə soruşdu hüzünlü bir səslə... - Yox, nə zarafat! Belə zarafat olar? deyərək qəmgin şəkildə başımı önə əydim. - Nə olar Pəri bunun zarafat olduğunu söylə. Yalvarıram de ki sadəcə səni sınayırdım. Sən axı bilirsən eşq məndən uzaq bir şeydi. Həyatda ən son istədiyim şey səni incitməkdir deyə danışmağa davam edirdi ki, gözlərim dolaraq ayağa qalxıb ordan uzaqlaşmışdım. Cavidan da cəld ayağa qalxaraq mənim ardımca gəlib: - Olmadı ki, belə sulu göz! deyərək məni tək getməyə qoymadı. Maşının qapısını açaraq: - İzin ver səni evə aparım deyə oturmağım üçün işarə etdi. Etiraz etmədən maşına əyləşdim. Yol boyu ikimiz də dinmədik. Evə çatdıqda isə maşından enərək heç bir söz söyləmədən evə doğru getdim. Bilirdim ki, əgər bir kəlmə belə desəm özümü saxlaya bilməyib ağlayacam... Evə girər-girməz bayaqdan tutub saxladığım göz yaşlarımı sərbəst buraxmışdım. Anamla Ləman qorxub