i elə hey Fatehin qarasınca şikayətlənirdi.
"Zibilə qalsın! Əgər atam çağırmasa idi və daha sonra Bahar cəmi bir dəfə açmağa cürət etdiyi söhbətdən qaçmağa başlamasaydı , hər şey başqa cür olacaqdı."
Kim bilir, bəlkə, Yaşar indi Baharla birlikdə kəndə də gedərdi.
Yaşar öz düşüncələrində o qədər itib-batmışdı ki, əlini masanın üzərinə necə vurduğunu da hiss etmədi.
-Yaşar bəy? Yaşar bəy?- Ayaz təəccüb içərisində ona baxırdı.
-Hə?- Yaşar səksəndi, -Nə olub?
-Siz , yaxşısınız?
-Hə, yaxşıyam, - Ayaz yenidən əvvəlki vəziyyətə qayıdan müdirinin onu yola verdiyini çox gözəl görürdü. O, işlə bağlı sualını bir daha təkrarladı, amma Yaşar israrla eşitməməkdə idi.
"Bir dəqiqə! İndi niyə gedə bilmirəm ki? İndi getməyim üçün əngəl varmı? Hə, düzdür! Mənim kəndə gedib, qayınata və qayınanma baş çəkməyə tam ixtiyarım var, hər-halda! Kim deyir ki yoxdur?"
Yaşar öz qalibiyyətinə sevinən elm yarışının iştirakçısı kimi gülür və yerində qurcalanırdı.
-Hə, Ayaz, nə deyirdin?- onun bu hərəkətlərini heyrətlə seyr edən Ayaz gözlərini döyürdü.
-Deyirəm , müştərini bu gün çağıraq ,söhbət etmək üçün?
-Yox, mən bu gün tez çıxacam və növbəti həftə ərzində ofisə gəlməyəcəm.Sən özün bir neçə gün idarə et ,olar?- adətən işdən ayrılmalı olduğu üçün əsəbiləşən Yaşar ,bu dəfə sevincək elan etdiyi ,həm də 3 illik iş həyatı boyunca ilk olan tətilinə çox sevinirdi. Bu, Ayaz üçün yenilik idi, özüdə çox xoş yenilik.
Bahar onu görüb təəccüblənən anasına elə sarılmışdı ki, heç buraxmaq istəmirdi. Bir ömür boyu anasının ağuşunda olmaq, onunla ağlamaq və gülmək, bəlkə də yeganə arzusu olardı, təki onu boğan bu həyatdan canını qurtarıb, bütün ömrünü anasına və ona qayğıya həsr etməyə ona icazə verəydilər.
-A qızım, bu nə işdir? Mən yaxşıyam ,Allaha şükür, sən niyə bu boyda yolu gəlmisən axı? - yataqda uzanan və dediyi kimi yaxşı görünməyən Şəbnəm xanım, qızını özündən ayıraraq dilləndi və üzünü arxada, gətirdiyi çantaları boşaltmaq ilə məşğul olan Isgəndərə tutdu.
-Bu , uşaqdır, sənə nə