olmuşdu ay kişi?
-Mənə qulaq asan kimdir ,xanım? Əri özü sənin qızını bura yolladı və heç bir etiraz eşitmək istəmədi,- ərinin sözlərindən narahat olan Şəbnəm xanım diqqətlə onun üzünü nəzərdən keçirir və gülümsəyən Bahara inanmırmış kimi ,əslində iztirab qaynayan və süni gülüş altında bunu gizlətməyə çalışan qızının saf çöhrəsində nə isə axtarırdı, həmin o nə isə , hansındakı Şəbnəm xanım Baharın xoşbəxt olmadığını görəcək və etdiyi səhvə görə özünü bir az daha qınayacaqdı. Hər gün onunla danışsa da heç vaxt səsində əsl sevinc duymayan Şəbnəm xanım, 7 il gözlədiyi gözünün ağı-qarası olan qızının gecə-gündüz dərdini çəkərək ,özünü xəstə düşürmüşdü. Bahar da bundan duyuq idi və nə qədər ona əksini sübut etməyə çalışsa da ,ana ürəyini aldatmaq mümkünsüz idi.
Bahar gəldiyi andan etibarən bir anlıq da dayanmadı. Evi səliqəyə saldı, günorta yeməyini hazırladı, çay dəmlədi, anası üçün ,onun rahatlığı üçün əlindən gələni etdi. Bütün bunları edərkən o, keçmişə qayıtdığını düşünür, özünü dünyanın xoşbəxti hiss edirdi. Sanki heç bu evdən getməmiş, sanki Sənan ilə ayrılmamış , sanki 17 ilini xoşbəxt və firavan keçirdiyi bu kənddən heç uzaq düşməmişdi. Hər şey olduğu kimi idi :şəhərdə yaşadığı evdən fərqli olaraq təmirsiz və köhnə olan evlərinin qoxusu üçün elə darıxmışdı ki, içinə çəkib-çəkib, bitirə bilmirdi. Bəs Yaşar? Yenidən hüzün içini doldurur, qəlbi adicə adını xatırlamaqla titrəyir və için-için ağlayırdı. Bahar dünən bütün cəsarətini toplamışdı və əmin idi ki, hər şeyi olduğu kimi ona danışmağa heç nə mane ola bilməzdi. O qorxmayacaqdı , geri çəkilməyəcəkdi. Nə olacaqsa olsun artıq hər seyi açıqlayıb, özünü və Yaşarı həqiqət ilə sarıyacaq və ipin ucunu düyünləyəcəkdi nəhayət. Fateh əmi onu çağıranda Bahar başa düşdü ki, yanılıb, başa düşdü ki o, sadəcə özünü aldadırdı. Yaşara heç nə deyə bilməyəcəkdi.
"Əziz ərim, mən hələ sənə ərə gəlmədən öncə öz bakirəliyimi itirmiş və indi də özümü sənə xəyanət edirmiş kimi hiss edirəm, bağışla məni" kimi cümlələr Baharın