n dilinə gətirə biləcəyi şeylər deyildi. Ağzını açıb sadəcə "mən" deyəcək, cümlənin ardını isə Yaşar sadəcə gözləməli olacaqdı, ta ki, özü bezib söhbəti bitirməyincəyə qədər. Bahar aşağı enib ,Fateh əmisi və atası ilə sabah gedəcəkləri vaxtı razılaşdıqdan sonra ,onların az öncə içdiyi və dadına doya bilmədiyi çaydan bir daha dəmləyərək vaxtı uzada biləcəyi qədər uzatmışdı. Yaşarın aşağı enmədiyinin fərqində idi deyə , yuxarı qalxmaq istəmirdi. Sonunda Yaşar özü bezib aşağı düşdü və mətbəxdə başını qatmağa çalışan Bahar ilə danışmağa cəhd etdi. Bahar az öncə ona deyiləsi sözü olan insan kimi apamırdı özünü, Yaşar isə onun üzərinə getmək istəmirdi. Beləliklə söhbət yarım qalmışdı :nə Yaşar , nə Bahar öz həyatlarını, sirlərini və başlarına gələnləri bir-birlərinə danışa biləcək qədər yaxın deyildilər və ya ,yaxın olduqları üçün danışa bilmirdilər. Axı insan övladı ən çox yaxın adamı incitməkdən qorxur və çəkinir...
Bahar həyət qapılarının döyüldüyünü eşidəndə ayağa qalxmağa çalışan Şəbnəm xanımı qabaqlamaq üçün əlindəki şorba qarışdırdığı qaşığı dəsmalın üzərinə qoyub,
-Mən baxıram, - deyə həyətə qaçdı. Əvvəl açıq səma rəngi ilə boyanmış ,amma indi bütün rəngini tökmüş və paslanmış kiçik həyət qapısı cırıldadı və sadəcə bir neçə saat ərzində belə burnunun ucu göynədiyi arvadını qarşısında görən Yaşar iri təbəssüm ilə, dodaqlarını qulaqlarına doğru apardı. Bahar ağzı açıq , iri ikən daha açıq rəngə çalan gözlərini Yaşarın üzünə ruh görmüş kimi dikmişdi. Ətindən bir çimdik alıb ayılmaq və saatlar ərzində xəyalını etdiyi insanın indi, burada olmadığını , bunun sadəcə yuxu olduğuna özünü inandırmaq istəyirdi.
-İçəri Keçə bilərəm; yoxsa sən qonaqlarını qapının ağzından yola salırsan?- Yaşar ona məxsus olmayan lağlağı ilə dilləndi.
-Siz?
-Mən.
-Niyə?- Bahar daha artıq nə isə deyə bilmədi və onun gülməli sualına təbəssümlə qarşılıq verib, Baharın açdığı qapıdan içəri keçdi.
-Buraları tapmaq elə çətin idi ki, inana bilməzsən neçə saatdır yoldayam. Sonunda atama zəng