edib ,onun naviqatorluğu ilə bu qəribə kiçik evi tapa bildim.
Bahar dodaqlarını büzdü və Yaşarın sözlərinə qarşılıq gözlərini süzdü. Nə olursa olsun bu , ev şəhərdəki hər şəraiti olmasına baxmayaraq ,həm görünüşü ,həm atmosferi ilə sıxıcı olan evlərindən dəfələrlə canlı və gözəl idi. Atasının və anasının bir yerdə saldığı və Baharın da az əməyi olmadığı bağça nəyə desən dəyərdi. Baharın üz ifadəsindən hələ uşaq olan həyat yoldaşının xətrinə dəydiyini hiss edən Yaşar dərhal dərindən nəfəs alıb, əllərini geniş açdı.
-Amma nə olursa olsun ,buraların havasının əvəzini heç nə verməz,- istədiyi alınmışdı, Baharın dolu dodaqları kiçik gülümsəmə üçün öz yerini aldı.
Elə yenicə yerini rahatlayan Şəbnəm xanım, Yaşarı gördüyündə təəccübünü saxlaya bilmədi.
-Oğlum, sən burada nə gəzirsən?- sual elə qəribə səslənmişdi ki ,Yaşar qaşlarını qaldırmalı oldu.
-Xala, istəsəniz gedərəm.
Bahar neçə aylardır birlikdə yaşadığı ərini tanıya bilmirdi. Bu ,zarafatcıl və üzündən gülüşü əksik etməyən Yaşarı nəyə boclu idi görəsən?
- Əstəğfürullah, oğlum, o nə sözdür? Keçsə nə, otursana, -dediyinə peşmanlayan Şəbnəm xanım yerində qurcalanaraq, əliylə Yaşara masanı göstərdi və özünü ədəb-ərkana salaraq ,düz oturdu.
-Xala, mən sizin kürəkəninizəm , xəstə olduğunuzu eşidib gəlməsəm, ayıb olmazdımı?- Yaşar kiçik və narahat stulda oturaraq dilləndi. Hər cümləni bitirəndə təəccüblə ona qulaq asan Bahara baxmadan da edə bilmirdi.Şəbnəm xanımın ürəyi fərəhlə doldu, gözləri yaşarsa da bunu bildirmədi və İsgəndərin səhər dediyi sözlər ilə ürəyinə saldığı xalı tamamilə silib ,bir kənara atdı. Onun kürəkəni tamam dəyişmişdi və Şəbnəm xanım əmin idi ki, bunun zəhməti ancaq Bahara aid idi.
-Qızım, nə durmusan, niyə ərinə qulluq etmirsən? Bir çay gətirsən!- Şəbnəm xanım həyəcanla səsini yüksəltdi. Bahar əvvəlcə əl-ayağa düşsə də bu sözlərdən xeyli xoşhal olan ərini görüb , sürətini azaltdı. Yaşara sözün əsl mənasında, Şəbnəm xanımın sözləri ləzzət etmişdi. Bahara onun ərinin Yaşar olduğunu bir