belə olduğunu biləndə xeyli təəccüblənsə də , çox yorğun olduğundan sevinməmiş də deyildi. Lakin, otaqda Bahar ilə tək qaldığında bütün yorğunluğu və yuxusu unuduldu. Ancaq Baharın yatması üçün nəzərdə tutulan yataqda onlar ancaq qucaq-qucağa yata bilərdilər və qarşısında dayanan həyat yoldaşının siması ,bədənindən keçən üşütmədən xəbər verirdi. Yaşar , Şəbnəm xanımın üstlərini örtmək üçün saldığı qalın örtüyü yataqdan götürüb, yerə sərdi və Baharın üzünə gülümsədi.
-Belə edək, sən üstü açıq yat bu gün, - dedikləri ilə üz ifadəsi bir-birinə uyğun gəlməsə də ,Yaşar başqa çarə olmadığını bilirdi. Bir gün ərini , əlləri qoynunda ,üstü açıq və narahat şəkildə yerdə yatarkən izləyəcəyini heç vaxt ağlına gətirməyən Bahar indi onu bu vəziyyətdə görəndə özünə nifrəti daha çox artırdı. Bir kəlmə də deyə bilmədi. Susdu və yerinə uzanıb , büzüşdü. Bahar həmin gecə için-için ağladı, səsinin gəlməməsi üçün ağzını əliylə tutmuş, arxasını Yaşara tərəf çevirmişdi. Lakin Yaşar onun ağladığını hiss edirdi. Əlindən heç nə gəlməməsinin çarəsizliyi onu yorur, qəlbini göynədirdi.
Gecə uzun keçənlərdən olmuşdu. Bütün gecəni kiçik hıçqırıqlarına hakim durmağa çalışan Bahar da, onu dinləyən və ürəyinin elə indicə sinəsindən qopub ayaqları altına düşəcəyini düşünən Yaşar da səhərə yaxın yuxuya getmişdilər. Bahar gözlərini açanda onların ağrıdığını hiss etdi. Bütün gecə ağlamışdı, bundan artığını gözləməməli idi. Üz-gözünü sığallayıb ardınca onu ondan xəbərsiz izləyərək yatıb qalan ərinə baxdı. Yaşarın üşüdüyü məlum idi, hər halda, kəndin səhərinin şehi ,şəhərin qışına bərabər olardı. O, qollarını hələ də qoynunda saxlayıb, uzun qaşlarını nədənsə narazı şəkildə düyünlərib, yatmağa davam edirdi. Bahar ərinin onun ağlamaqdan şişmiş gözlərini görməsini qətiyyən istəmirdi deyə ayaqlarının ucunda köhnə paltarlarından birini götürüb, otağı tərk etdi. Evdə sakitlik idi. Anasının səliqəylə asdığı dəsmallardan birini həyətdəki zivədən çıxarıb Bahar iliyinə qədər hiss etdiyi təmiz havanı içinə