Rauf olduğu bəlli idi və Pərvanə məni görməyəcək şəkildə daha da yaxına gəlmişdim. Son anda onun həddini aşması ilə gözümü qan tutmuş və mən onu bir yumruqla yerə sərmişdim. Ohh əlimə sağlıq... Baxmayaraq ki, şiddətə hər zaman qarşı olmuşam amma bu dəfə mütləq lazım idi... Pərvanə ilə keçirdiyim xoş bir gün məni yenidən xoşbəxt etmişdi... Hələ o öpüş ömrümdə daddığım ən gözəl dad idi... Amma mən artıq iki daş arasında qalmışdım... Pərvanəni dəlilər kimi sevirdim düzdü... Amma necə olacaq heç özümdə bilmirdim... Onunla sevgili olmaq məncə eqoistlik olardı, amma onsuz da