bilirdim... Konfrans mənə o qədər sıxıcı gəlirdi ki, orda danışılaları dinləmişdim desəm yalan olardi... Konfrans bitmiş, artıq geri qayıtmaq üçün hazırlaşmışdıq. Otelin qapısından çıxanda bir anda qarşımda Raufu görüb dəli olmuşdum... Sanki bütün bədənimdən cərəyan keçmişdi. Onun burda nə işi var idi axı? O da məni görüb qarşıma keçərək təəccüblə: - Pərvanə? demişdi... Onu görməzdən gəlib yoluma davam etmək istəyirdim ki: - Pərvanə, bir dəqiqə getmə! Səninlə söhbətim var. Çox xahiş edirəm getmə! Əlimdəkiləri içəri verim gəlirəm - deyərək əlindəki meyvə dolu yeşikləri göstərərək işarə etmişdi... Hər nə qədər onun üzünü görmək istəməsəm də bu söhbəti kökündən həll etmək üçün onu dinləmək qərarı alaraq qızlara: - Siz gedin! Mən özüm gələrəm deyərək onları yola salmışdım. Heç beş dəqiqə keçməmiş Rauf sürətli addımlarla geri dönüb, mənə yaxınlaşaraq: - Burda işləyirəm. Buranın meyvə təchizatına mən baxıram deyərək otelə işarə etmişdi... Sanki böyük bir yerdə işləyir kimi özünü mənə göstərməyə çalışmışdı... Mən isə laqeydliklə: - Bəlkə söhbətin məğzini deyəsən?! Səni dinləyirəm və çox zamanım yoxdur deyərək hövsələsiz saata baxmışdım. İlahi uzun müddət sonra çox sevdiyim sandığım birini görürdüm və onun bir zəngi ürəyimi yerindən oynatdığı halda qarşımda olmağına baxmayaraq ona qarşı zərrə qədər hissimin olmadığının şahidi olurdum... Rauf özünəməxsus əda ilə: - Niyə zamanın yoxdu? Kimsə gözləyir səni bəyəm? deyərək ətrafa boylanıb sanki mənə nəsə eşitdirmək istəyirdi... - Anladığım qədər sənin heç bir sözün yoxdur və məni boşuna məşğul edirsən - deyib yoluma davam etmək istəyirdim ki, qolumdan tutaraq: - Olmadı ki! Yəni heçmi xətrim qalmayıb ki, məni dinləmək belə istəmirsən? - deyə səsləndi.. - Xətirmi? Hansı xətir? deyə istehza ilə güldüm... - Bax Pərvanə! Gələn ay anamla Rusiyaya köçürük. Anamla düşündük, qərar verdik ki, ora evlənib getsəm daha yaxşı olar. Mənim üçün də ən yaxşı namizəd sənsən. Əgər sən də deyirdi ki: - Əgər sən də nə Rauf? Əgər sən də nə? Əgər