r mən də qurbanlıq qoyun olmaq istəyirəmsə demək istəyirsən hə? Bəsti xanıma da bravo! Onsuz da hər zamanki kimi bütün ssenari və şoular onun başının altından çıxır - deyə səsimi yuksəltdim. Əsəbdən az qalırdım onu boğub öldürüm... - Yaxşı da Pərvanə, niyə naz edirsən? Bilirəm hələ də məni sevirsən. Guya indidən belə kimə gedəcəksən ki?! Bax çox naz aşiqi usandırar demədi demə deyə dişlərini ağartdı... Həmin an sanki başımdan aşağı qaynar su tökdülər və mən içimdə olan bütün hirsimi bir anda qusaraq: - Sən necə şərəfsiz, utanmaz, üzsüz birisən İlahi! Nə yaxşı ki, Allah bizi ayırdı. Mən necə kor olmuşam. Yoxsa mən dünyanın ən bədbəxt qadını olardım. - Ey bura bax, ağzının danışığını bil! Bu nə danışıqdı?! Sənin qarşında başqaları yoxdu deyə yenə də kiminsə varlığına işarə etdi. Amma mən hələ də nə dediyini anlamırdım ta ki, mən ona "Rədd ol həyatimdan və bir daha qarşıma çıxma!" deyərək üzümü döndərib getmək istədikdə yenidən qolumdan vəhşi kimi tutaraq ağzından son cümləsini cixarana qədər... - Demək Günel düz deyirmiş! Bir dılğıra görə indi mənə naz edirsən, amma gün gələcək peşman olub özün gələcəksən! Ayaqlarıma düşəcəksən. Bax onda da mən səni qəbul etməyəcəm deyərək qolumu möhkəm-möhkəm sıxırdı... Qolumun ağrısından zorla ağzımı açıb: - Birincisi dünyada bir tək sən və mən qalsam yenə də sənə gəlmərəm. İkincisi isə sən onun kəsilib atılan dırnağı belə ola bilməzsən dediyimdə əlini göyə qaldırıb məni vurmaq istəyirdi ki, üzünə dəyən zərbə ilə yerə yıxılması bir oldu... O idi... Cavidan idi... Gözlərimə inana bilmirdim. Mənim imdadıma yetişmişdi. Onu gördüyümdə anasını itirən və anidən tapan körə uşaq tək necə sevinmişdimsə göz yaşlarım bulaq olub axırdı... Bilmirdim Raufun mənə dediyi sözlərəmi, bilmirdim qolumun ağrısınamı, yoxsa Cavidanın gəlişinəmi ağlayırdım... Rauf üzünü tutaraq bir mənə, bir Cavidana baxıb: - Bax bu da sübut! Qurd dedim qulağı çıxdı. Çox iyrəncsən. Sən də elə Günelin tayısan deyirdi ki, Cavidan: - Kəs səsini qoduq! İyrənc sənsən və sənin