kimi adını kişi qoymuş nakişilərdir ki, gücünüz yalnız qadına çatır. Həm nişanlı ola-ola min hoqqadan çıxan sən idin, Pərvanə yox! Səni bir də Pərvanənin ətrafında görməyim! - deyərək barmağı ilə onu hədələyib sonra əlini mənə uzadaraq: - Gəl gedək! dedi... O əl həyatımda gördüyüm ən güvənli əl idi və mən o əli heç vaxt buraxmamaq arzusu ilə bərk-bərk tutdum... Rauf ayağa qalxaraq üst-başını təmizləyə-təmizləyə: - Utanmaz! Bütün həyatını da üç gün tanıdığı birinə danışıb deyə donquldanırdı ki, Cavidan geri çevrilib: - Nə dedin sən?! deyərək üstünə şığıyırdı ki, onun qarşına keçib qolundan tutaraq: - Dəyməz! Xahiş edirəm gedək dedim. Cavidan yenidən əlimdən tutaraq məni ardınca aparmağa başladı və mən onun ardınca gedərək maşına əyləşdim... Cavidan maşına oturar-oturmaz günahkar gözlərlə mənə baxaraq: - Yaxşısan?! deyə soruşdu.. Başımla "Hə!" deyə işarə etdim. Necə pis olardım ki, bir həftədir həsrətini çəkdiyim, sevdiyim qarşımda idi. Necə pis ola bilərdim ki, o məni sahiblənib, Raufun silləsindən qorumuşdu? Mən necə pis ola bilərdim ki, hüzurum qarşımda idi?! Cavidan mühərriki işə salaraq: - Səni bu qədər yalnız qoymamalı idim deyərək əsəblə əlini rula çırpmışdı... Sonra maşını idarə edərək məni iş yerimə gətirmişdi. Maşını saxlayıb mənim düşməyimi gözləyirdi ki ona baxıb: - Sənin orda nə işin var idi Cavidan? Həm sən bu saatda işdə olmalı deyilsən? deyə bayaqdan hökm sürən sükutu pozdum. - 10 günlük öz hesabıma məzuniyyət götürmüşəm. İş çıxışı dalınca gələcəm. Qalan suallarına onda cavab verərəm - deyə yenidən günahkar gözlərlə mənə baxdı. O gözlərlə ki, onlara baxdığımda hüzurun içində əriyib yox olurdum... - Yaxşı! deyərək sağollaşıb maşından düşərək işə getmişdim. İşə girər-girməz Günelin yerini görüb bir anda Raufun dediyi "Demək Günel düz deyirmiş!" sözü yadıma düşüb əsəblə dişlərimi qıcadım və: - Heyif bu gün işdə deyilsən! Yoxsa olacaqlara cavabdeh olmazdım! deyə öz-özümə deyinərək otağıma keçdim... Yerimə əyləşərək başımı kresloya söykəyib dərin bir