r nəfəs aldım. Hər şey mənə yuxu kimi gəlirdi. Raufun üzsüzlüyünə inana bilmirdim. Bu nə özgüvən idi? Anlaya bilmirdim. Üstəlik anası ilə utanmaz-utanmaz haqqımda qərar vermişdilər. Hələ Günellə haqqımda danışdıqları məni lap çilədən çıxarırdı... Amma Cavidanı düşündükcə içim rahatlayır, üzümə təbəssüm qonurdu. Üstəlik Raufa vurduğu yumruq ürəyimdən tikan çıxarmışdı. Sanki o yumruq ilə mənim intiqamımı almışdı. O səhnəni xatırlayıb öz-özümə gülməyə başladım. Bir anda yenidən ağlım Cavidana getdi. - Görəsən həqiqətən onun orda nə işi var idi? O gəlib çatmasaydi nələr olacaqdı? deyə öz-özümə düşünürdüm ki, iş yoldaşım Leyla otağa daxil olaraq məni fikirdən oyatdı... - Çoxdan gəlmisən Pəri? - Yox, yenicə... - Kim idi o? - Rauf... - Aaa, nə istəyirdi? Üz də vare qarşına çıxmağa! - Boş ver! Dəyərli vaxtımı onun haqqında danışaraq tükətmək istəmirəm deyərək onunla başqa söhbətlər etməyə başlamışdım... *** İş saatının bitməyinə az qalmış məni həyəcan bürümüşdü. Ürəyim elə tez-tez vururdu ki, sanki 18 yaşım var idi və sevgilimlə ilk görüşə çıxırdım. Amma sevincimin də həddi-hüdudu yox idi... Bir müddət sonra Cavidan zəng edərək: - Burdayam, səni gözləyirəm. - demişdi... Tez hazırlaşıb çıxmışdım. Maşına əyləşib həyəcanla: - Salam! demişdim. - Salam! Hara gedək? deyə mənə baxmışdı... İlk dəfə idi ki, sözünün sonunda mənə "dost" deməmişdi və bu məni hədsiz xoşbəxt etmişdi... Çiyinlərimi çəkərək boynumu bükdüyümü görüb: - Mən qurd kimi acam, yəqin elə sən də. Gedək hər zamanki yerimizə, öncə gözəl bir yemək yeyək, sonra hara desən gedərik deyərək təbəssüm etmişdi... - Yaxşı! deyərək razılaşmışdım... *** Yəməyimizi yeyib, çayımızı içdikdən sonra restorandan çıxaraq mənim istəyimlə dənizkənarı parka gəlmişdik. Biraz gəzişdikdən sonra dənizə yaxın bir skamyada oturaraq sükut içində dənizi izləməyə başlamışdıq. O qədər xoşbəxt və hüzurlu idim ki, sanki dünyanın ən güvənli yerində idim. Cavidanla susmağımıza baxmayaraq sanki səssiz-səssiz ikimiz də danışırdıq... Bu an balaca bir