r həftədir məni üzürsən? Nə gecəm var, nə gündüzüm. Nə yediyimi bilirəm, nə içdiyimi. Müqəvva kimi gəzirəm deyə dodağımı büzdüm... - Elə mənim də! deyə sakitcə mızıldandı... - Bəs niyə axı? Niyə? deyib ardını söyləyə bilmədim... - Pəri, bəzi şeylər var ki, mən sənə bunları deyə bilmərəm. Mənə biraz zaman ver. Hər şeyi danışacam sənə. Demirəm sevgili olacağıq. Sənə gələcəyi vəd edə bilmərəm. Amma belə sənin yolunu da kəsmək istəmirəm. Bəlkə sən xoşbəxt ola bilərsən. Niyə mən buna mane olum? - Sənsiz və xoşbəxt eləmi? Mən xoşbəxtliyi səndə tapdım Cavidan. Niyə anlamaq istəmirsən? Səndən öncə mən qurumuş torpaq kimi idim. Mən bir daha əsla sevmərəm, aşıq olmaram deyirdim. Sonra sən gəldin... Güldün... Könlümdəki ən quraq torpaqlar gül baxçası oldu... Anlayırsan? Sənsiz çiçəklərim yenə solar... Gülün suya ehtiyacı olan kimi,mənim də sənə ehtiyacım var. Məni susuz, havasız buraxma! deyərək Cavidana baxdım... Gözləri dolmuşdu. Ağlamamaq üçün özünü zor saxlayırdı. İki barmağı ilə gözünün bulağına yığışmış göz yaşlarını silərək: - Buna bax da,məni də özünə oxşatdı sulu göz! - deyərək ayağa qalxdı... Dərin bir nəfəs aldıqdan sonra üzümə baxmadan: - Gecdir artıq! Hava da qaralır. Gedəkmi? dedi... Ayağa qalxaraq gəlib əlindən tutaraq: - Gedək! dedim. Düzü bunu gözləməsə də əlimi buraxmadı. Artıq gəlib çatmışdıq amma mən maşından düşmək istəmirdim. Deyəsən heç Cavidan da bunu istəmirdi. Telefonuma gələn zəng sükutu pozmuşdu. Ekranda anamın adını görüb: - Ay aman, yadımdan çıxıb xəbər edim ki, gec gələcəm. Yazıq arvad indi narahat olub deyərək telefonu açıb "Çatıram ana!" dedim... - Yaxşı qızım, narahat oldum deyə zəng etdim. Gəl, gəl! deyərək zəngi sonlandırmışdı... Cavidana baxaraq: - Mən gedim! deyə üzümü çevirib əlimi qapıya atsam da bir anda geri dönərək onun boynunu qucaqlayıb qoxusunu içimə çəkdim və qulağına: - Yaxşı ki, varsan. Yaxşı ki, varımsan deyə pıçıldadım. Bu cəsarəti özümdə necə tapdığımın heç fərqində də deyildim. Onun da məni qucaqlayıb: - Sən də! deməyi ilə