. Çünki ona dost deyəndə üz ifadəsi dəyişirdi. Evdə onun haqqında demək olar ki, hər kəs bilirdi. Anam dəfələrlə "Pərvanəni gətir tanış olaq!" desə də mən bunu edə bilmirdim. Onun daha da ümidlənməsini istəmirdim. Amma iş işdən keçmişdi... Pərvanə mənə aşiq olmuş və bunu mənə etiraf etmişdi. Bir Allah bilir bunu eşidəndə əslində mən də ona "Mən də, mən də səni sevirəm! İlk gördüyüm gündən qəlbimin sahibinə çevrilmisən!" deməyi nə qədər çox istərdim. Amma.... Amma əksini deyərək onun məndən uzaqlaşaraq xoşbəxt olmağını istəmişdim. Ürəyim qan ağlasa da, mən onu bədbəxt edə bilməzdim... Daha ilk gündən onun üçün dəlilər kimi darıxsam da ürəyimə daş basıb ilk addımı atmamışdım. Onsuz keçən ikinci gunki halımı təsəvvür belə etmək qeyri mümkün idi. İşdə qərar tuta bilmirdim. Ona görə öz hesabıma 10 günlük məzuniyyət götürərək uzaqdan uzağa hər gün onu izləyirdim. Hətta hər səhər evdən çıxıb işə gedəndə mən də onunla gedir, iş vaxtı bitənə kimi maşında oturub gözləyirdim. Hər dəfə onu görəndə 15 yaşlı, qanı təzə qaynayan oğlanlar kimi ürəyim əsirdi. O qədər gözəl, o qədər məsum və eyni zamanda o qədər kədərli idi ki, ona bunu yaşatdığım üçün özümə nifrət edirdim... Bu gecə onu yuxuda görmüşdüm... Səhər durar durmaz evlərinin önünə yollanmışdım. Yenə onu isə qədər ötürüb maşında oturaraq radionu açmışdım. Yenə onun çox sevdiyi musiqi başlamışdı... Telefonu götürüb ona zəng etməmək üçün özümü zorla saxlamışdım. Yadıma onunla ad günündən evə qayıdarkən bu mahnının sədası altında rəqs etməyimiz düşmüşdü. Gözümü yola dikib fikrə dalmışdım ki, Pərvanənin qızlarla çıxaraq harasa getdiyini görüb maşını işə salaraq onu izləməyə başladım. Bir otelə girdiklərini görüb maşını münasib yerdə saxlayın, yenidən uzaqda oturub onun çıxışını gözləyirdim. Bir müddət sonra çıxdığını görüb sanki məni görürmüş kimi həyəcan keçirmişdim. Bir anda ona bir nəfərin yaxınlaşdığını görüb maşından enərək biraz yaxına getmişdim. Aralarında nəsə ciddi söhbət getdiyi hər hallarından bəlli idi. Bu oğlanın