Eşq "Pərvanə"si (Real)


Bölüm 19...

Eyni gündə dörd mövsümə şahid olmaq kimi bir şeydir sənə olan sevgim... Öncə darıxıram, sonra ağlayıram, axşamlar küsürəm, gecələr isə çox sevirəm... *** Aradan 1 həftə keçməyinə baxmayaraq Cavidan mənə nə zəng etmiş, nə də mesaj yazmışdı. Bir neçə dəfə telefonu əlimə alaraq mən ilk addımı atmaq istəsəm də qüruruma sığışdıra bilməmişdim... Amma onun üçün dəlilər kimi darixirdim. Burnumun ucu göynəyirdi desəm yalan olmaz... Yolda onun ətrinin qoxusu gələndə gözümlə onu axtarır, görmədiyim zaman isə gözlərim dolurdu... İşə müqəvva kimi gedib gəlirdim. Nə danışırdım, nə gülürdüm... Bu bir həftə mənə bir il kimi uzun gəlmişdi. Bəzən Cavidana hisslərimdən niyə bəhs etdim deyə özümü danlayırdım. Kaş ki, elə dostum olaraq qalardı, amma hər zaman yanımda olardı deyə düşünürdüm. Bu ayrılıq müddətində mən bir şeyi anlamışdım. Hətta buna əmin olmuşdum. Sən demə mən Raufu heç vaxt sevməmişəmmiş. Sadəcə uşaqlıqdan beynimə yeridilən yalançı sevginin həqiqiliyinə inanmışam. Onu sevirəm sanmışam. Amma sən demə sevgi yox sadəcə alışqanlıq imiş. Mən Raufla olan münasibətimdə beynimə robot kimi nə yazılıbsa o proqram üzrə yaşamışam. Çünki mən Raufdan ayrıldığımda bu qədər acı çəkməmişdim və canım belə yanmamışdı... Amma Cavidanın yoxluğu mənə rəsmən od qoyurdu... *** Səhər işə gəldiyimdə qızlar şəhərin məşhur otellərindən birinə konfransa getməli olduğumuzu söylədilər. Az sonra hazırlaşıb çıxmışdıq. O qədər bikef idim ki, düzü heç getmək istəmirdim. Amma getməmək kimi bir şansım da yox idi. Xoşbəxtlikdən Günel işə gəlməmişdi və bizimlə deyildi... Toyuna hazırlıq üçün bu gün icazəli idi... Çox keçmədən artıq otelə çatmışdıq və konfrans başlamışdı... Hər günki kimi yenə də gözüm telefonda qalmışdı. Bəlkə yazıb və ya zəng edib deyə hər 10 dəqiqədən bir telefonu çıxarıb baxır, nə zəng, nə də mesaj gəlmədiyini görüb məyus halda yenidən çantama qoyurdum və bir daha telefona baxmayacağıma söz verirdim. Amma bu sözümü cəmi 10 dəqiqə tuta