i əlinə götürdüyü telefonla Ayaza lazım olanları izah etməkdə olan Yaşar dərhal onu kənara qoydu və hələ də səhər baş verənlərin təsirindən çıxmadığı bəlli olan Baharı izləməyə başladı. Bahar onun gözlərini üzərində hiss edir, lakin bunu bildirməmək üçün əlindən gələni edirdi. Yaşar bilirdi ki, Bahar ona nə isə demək istəyir və buna görə əziyyət çəkirdi, çünki səhər o, öpüşə qarşılıq verərək Yaşara daha öncələr dediyi sözlər və etdiyi etirazların üzərindən xətt çəkmişdi. İndi utanırdı; elə bilirdi Yaşar ona axmaq kimi baxır və bəlkə də ürəyində nə qədər nainsaf olduğunu düşünürdü.
-Mən, -uzun-uzadı əlləş-vuruşun sonunda Bahar dişlərini və dodaqlarını bir-birindən ayıra bildi. Gözləri Yaşarın üzünə baxmamaq üçün otaqdakı hər əşyaya öz gözəl nəzərlərini yetirirdi. Yaşar isə əksinə, bu gözəl gözləri izləməkdən doymurdu.
-Nə olub Bahar?- başını yastığından qaldırıb, yerə saldığı nazik örtüyün üzərində ayaqlarını çarpazladı. Sual ilə Bahara qorxmaqda əsas olmadığını izah edirmişcəsinə nəzakətlə dilləndi.
-Mən burada daha bir həftə qalmaq istəyirəm, - hə, əlbətdə, Bahar bununla Yaşara getmək lazımdırsa gedə bilər kimi eyham vurana oxşasa da , elə deyildi: o, sadəcə icazə istəyən həyat yoldaşı idi. Yaşar dodaqlarını yığdı və nə isə fikirləşirmiş kimi bir müddət susdu. Elə o da özünü əsl ər kimi göstərmək fikrində idi.
-İstəyirəm deyil, istəyirik, - gülümsədi.-Burada nə qədər istəsən qala bilərik. Buna görə narahat olma.
-Axı...
-Mən heç yana tələsmirəm Bahar, özünü məni göndərmək kimi fikirlər ilə yorma, yaxşı?- Yaşarın isti təbəssümü üzünü sardı. Elə sadə və elə mülayim idi ki, Bahara razılaşmaqdan başqa çarə qoymurdu.
-İndi isə yataq, mənə səhər qoyunları göstərəcəksən, - Yaşarın muncuq düzülüşlü dişləri özünü göstərdi. Özündən asılı olmayaraq Bahar da gülümsəmişdi. İkisi də eyni anda , eyni hislər , lakin fərqli fikirlər ilə yatağa uzanıb yatdı.
Səhər Bahar anasına ,hələ getməyəcəklərini və bir müddət daha burada qalacaqlarını deyəndə dünyada Şəbnəm xanımdan