daha xoşbəxt adam yox idi. Arada bir ağır soyuqdəymədən sonra xroniki qalan öskürək sinəsini cırsa da , halı çox yaxşı idi və o, özü bu gün bütün işləri öhdəsinə götürdüyünü bildirib ,Baharı bir başa otlağa aparmaq üçün qoyunların yanına göndərdi. Yaşar tövlədən qoyun-quzunu çıxaran və bu prossesi çox qəribə səslər ilə müşayiət edən Baharı maraqla izləməkdə idi. Bahar xoşbəxt idi: qəribə bir şəkildə öz öpüşləri, qayğısı və sevgisi ilə xoşbəxt edə bilmədiyi qadın, bu qədər sadə və heç ona yaraşmayan işlə məşğul ikən xoşbəxt idi. Kirpik qırpmadan onu izləyirdi.Baharın saflığı bu məqamda pik həddinə çatırdı. Əli ilə küləyin təsiri altında üzünə düşən saçlarını qulağının ardına bənd edərkən, qabağınca qaçışan qoyun-quzunu dindirib ,onlara məsləhət verərkən ,elə bil heç Yaşar burada yox imiş kimi özünü apararkən onu izləyən ərinin necə kökslər ötürdüyündən nə xəbəri var idi ki? Yaşar onun qəlbindəki sirlərə işıq tutub aydınlatmağı elə istəyirdi, elə arzulayırdı ki, hərdən bunun üçün edə biləcəyi hər şeyi planlı şəkildə domino daşları kimi ard-arda düzür, daha sonra bir toxunuş ilə hamısını yıxıb, üzərindən keçirdi.Baharın kimisə sevdiyi düşüncəsiylə bədəninə zəhər kimi yayılan qısqanclıq onu dəli edərkən, bunun belə olmadığını dünənki öpüşə qarşılıq verən arvadının da onu sevdiyi kimi fikirlər ürəyinə sərin su səpirdi. Baharın şümal boynundan, boğazından, süd ağı sinəsindən, tünd qızılı və düz saçlarından gözlərini çəkə bilmir ,yanaqlarına qonan narın gülüşü izləməkdən doymurdu. Yaşar əlləri cibində arxayınca onun ardınca gəlirdi. Bahar tövlədən çıxardığı sürünü otlağa elə rahat aparmışdı ki, heç kim onun illərlə bu işlə məşğul olduğuna şübhə edə bilməzdi: bir tək Yaşardan başqa. Yaşar onu belə görməyə alışmamışdı. Bahar külək kimi idi: hərdən sərin meh , hərdən isti ,hərdən mülayim , hərdən coşqun, hərdən sakit və bəlkə də nə vaxtsa (gələcəkdə) vıyıltısı ilə canları alan dəli-dolu şimal küləyi. Qoyun sürüsü otlaqda otlayarkən Bahar böyük çinar ağacının altında özünə