k istəyəndə əlinin dartındığını hiss edib arxaya dönmüşdü.
-Nə olub, Bahar? Nə olub sənə?
Yağan yağış, onun bədənini isladan damlalar, qırmızı rəngli libas, içki iyi verən nəfəs, paltarını yuxarı çəkən və vəhşicəsinə baldırlarına hücum edən əllər, qışqırıq səsləri, eşidilməyən yalvarışlar, boğazını dişləyən və dartan dişlər, ağrı... Baharın ürəyi bulandı, qarşısında bütün bu dəhşətləri yaşadığı yeri görən gözlərinin önü qaraldı, necə bayıldığını xatırlamırdı: gözlərini açanda Yaşar əllərini tutub, ovuşdururdu.
-Bahar, Bahar...- üzünə toxundurduğu kiçik şillələrin işə yaradığını görəndə əl saxladı.
-Nə olub sənə?
Bahar kürəyi söykənilən ağacın kökünə toxunaraq dikəldi. Huşunu itirdiyi vaxtdan elə də uzun zaman keçməmişdi. Yaşar təlaş içərisində idi. İri açılmış gözlərində həyəcan siqnalı hələ sönməmişdi.
-Mən.. yaxşıyam.
-Bahar ...
-Yaxşıyam, - dedi və ayağa qalxdı. Bahar heç nə eşitmək istəmirdi. Gözlərini aşağı endirib , həmin yerləri tərk etməyə tələsdi; Yaşar ona çata bilmək üçün sürətini xeyli artırmışdı.
Həmin andan etibarən Bahar özündə deyildi. Əlindən nə isə düşür, düz qarşısında dayandığı yeməyi , ütülədiyi paltarı yandırır, onu səsləyən ailə üzvlərini eşitmir və hər dəfə səksənti ilə cavab verirdi. Müşahidəçi Yaşar isə analizlərinin nəticəsini heç cür çıxara bilmirdi. O, hər nə qədər xatırlamağa çalışa da Baharı bu hala sala biləcək heç nəyi tapmamışdı. Gecə də astadan ötürülən kökslərin çıxardığı səslərin altında əzildi.
Səhər Bahar oyanmadan ayağa qalxan Yaşar evi gəzmək qərarına gəlmişdi. Baharın körpəlik və uşaqlıq (nəzərə alsaq ki, onun üçün Bahar hələ də uşaq idi) illərini keçirdiyi bu köhnə divarlar tamamilə sökülüb əldən düşmüşdü. Yaşar təmirsiz evin sadəcə lazım olandan-olana, hissə-hissə üstdən örtülmüş sınıq-sökük tavanına, divarlarına və qapılarına diqqətlə baxıb, nə isə düşünərkən Bahar otaqdan çıxdı. Ərinin gözünün içinə baxmağa cürət etmədən ,mətbəxə keçdi və su içdi. Yaşarın onu dindirmək və evin təmiri barəsində verdiyi