suallara cavab almaq cəhdləri uğursuz alınmışdı.
Günorta Bahar pəncərədən Yaşarın atasıyla qızğın mübahisə etdiyini görsə də yaxınlaşmadı: ən azından bir az sonra onsuz öyrənəcəyi ümidi ilə özünü paltarları ütüləməklə məşğul edib, Yaşarın geri qayıtmasını gözlədi. Yaşar gəlmişdi, lakin nə o, nə də İsgəndər kişi həyətdə danışdıqları barəsində bir kəlmə də etmədi. Səbəb bir neçə saat sonra axşam yeməyi zamanı bəlli oldu. İsgəndər kişi evin təmir olunacağını elan edəndə Şəbnəm xanım elə yenicə bu işin maddi tərəfdən mümkünsüz olduğu ilə bağlı fikir yürütməyə hazırlaşırdı ki, sözü ağzında qaldı.
-Yaşar bizə kömək etmək istəyir.
-Necə?- Şəbnəm xanım kimi Bahar da öz rahatlığını itirmədən yeməyə davam edən Yaşara təəccüblə baxırdı.
-A kişi, elə şey olar?
-Vallah ,sözümə belə qulaq asmadı. Məncə də olmaz , amma mənə bir daha üzümə baxmayacağj ilə hədə-qorxu gəldi.
- Xala, siz belə danışanda qəlbim inciyir .Mənim sizin üçün nə isə etməyə haqqım yoxdur bəyəm?- deyə Yaşar gileyləndi.
-Siz mənə dünyanın ən gözəl hədiyyəsini etmisiz, mən sizin üçün heç nə edə bilmərəm?- Yaşarın nəzərləri Baharın üzərində gəzdi.
-Oğlum, amma...
-Amması yoxdur, mən artıq ustalar ilə danışmışam. Sadəcə bir az əl gəzdirmək lazımdır.Gələn həftə işə başlayacaqlar ,o zamana qədər isə siz bizdə qalarsız , vəssalam.
İsgəndər kişi və Şəbnəm xanım dərin minnətdarlıq içərisində razılaşsalar da, Bahar öz etirazını onlar tək qalanda bildirmək qərarında idi. Yaşar əl-üzünü yuyub ,yataq otağına qayıdanda, üzü çox həssas ay işığı ilə aydınlanan Bahar , qaranlıq otaqda, pəncərənin önündə dayanıb ,əllərini qoynunda cütləmişdi. Yaşar söhbətin ağır olacağını qapıdan içəri keçər , keçməz hiss etmişdi deyə ayaq saxladı. Bahar danışmağa başlayanda belə üzünü ona tərəf çevirmədi.
-Niyə belə edirsiz?
-Necə?- hər şeyi çox yaxşı başa düşsə də, özünü bilməməzliyə vurmaq daha asan gəldi Yaşara.
-Niyə verdiyiniz sözün üstündə dayanmırsız?- Bahar nəhayət çevrildi və qapının ağzından bir addım irəli gələrək