k ,dinməz dayanan ərinə baxdı.
-Nə söz axı , Bahar?- Yaşarın bezgin səsi ucaldı.
-Mən sizə demişdim ki, mənə heç nə lazım deyil, heç nə! - Baharın əlləri əsəblə aşağı endi, dişləri bir-birinə dəydi.
-Bahar...
-Siz sadəcə məndən boşanacaqdız, bu qədər! Mənə sizdən heç nə lazım deyil! Niyə belə edirsiz? Niyə?- Bahar qəhərlə tıxanan boğazından güclə çıxan səsini yüksəltsə də , sonunda başını endirib hıçqırıqlara yol verdi.
-Bahar ,mən...
-Siz belə etdikcə mənə də çətin olur, axı bunu bilirsiz. Axı mən...
-Mən bunu ona görə etmirəm, Bahar, - məyus səs dalğası pərişan üz ifadəsi ilə üst-üstə düşürdü. Bahar başını qaldırdı və qaranlıqda parlayan gözlərə öz nəmli gözlərini tuşladı.
-Mən bunu həqiqətən istəyirəm deyə edirəm. Sənə ağır olsun deyə deyil, bu ev mənə doğma gəldiyi üçün, sənin valideynlərinə minnətdar olduğum üçün etmək istəyirəm. Sən nə düşünürsən düşün, fərq etməz ,amma əslində olan budur. Fərqi yoxdur biz sonunda boşanacayıq , ya yox. Əsas olan odur ki, mən səni tanımışam və buna səbəb hər nə qədər səhv olsalar da, sənin valideynlərindir. Mən ...mən istəmirəm ki...
Bahar asta addımlar ilə ona yaxınlaşıb , aralarındakı beş-altı pişik addımlığında olan məsafəni yoxa çıxaranda ,Yaşar susmalı olmuşdu. Onun belinə dolanan qolları və sinəsinə söykənən başı Yaşarı heyrət içində