yalnışlari silib, yerini gözəlliklərlə doldurdu... Ondan ayrılıb evə gələn andan həyat mənim üçün tam dəyişmişdi. Hətta zaman durmuşdu deyə bilərdim. Hər zərrəmdən xoşbəxtlik yağırdı. Qapıdan içəri girər-girməz Ləman məndə olan dəyişikliyi görüb yenə də zarafatından qalmamışdı... - Ooooo, deyəsən ağ atlı şəhzadən ilə barışmısan hə??? - Ləmanım, o qədər xoşbəxtəm ki, istədiyin qədər məni ələ sal, inan ki, dediyin hər söz mənə tərif kimi gəlir - deyərək öncə Ləmanı, sonra isə anamı qucaqlayıb öpmüşdüm... Anam kövrələrək məni bərk-bərk bağrına basıb: - Hər zaman bax belə xoşbəxt ol mələyim. Sən buna layiqsən, həm də hamıdan çox deyərək saçlarımı öpüb qoxlamışdı... Paltarlarımı dəyişib mətbəxə özümə çay süzmək üçün gedirdim ki, telefonuma gələn mesaj səsinə ayaq saxlamışdım... Sevincək geri dönərək telefona baxdığımda Cavidanın adını görüb üzümdə təbəssüm yaranmışdı... - Mən hələ də gedə bilməmişəm... Aşağıda qapının ağzında maşında key kimi oturub qalmışam...Sən mənə nə etdin belə?! cümləsini görüb içimə qəribə bir istilik gəlmişdi... - İstəyirsən qalx bizə - deyə yazıb göndərmişdim... - Yox! Həm gecdi, həm də utanıram... Mesajı oxuyub təbəssüm etmişdim. İlk dəfə idi ki, Cavidan utanırdı... - O zaman evə get! Yoxsa belə narahat olacam ... - Yaxşı... Evə gedim danışarıq... Başım telefona elə qarışmışdı ki, qıraqdan məni izləyən dörd cüt gözün fərqinə belə varmamisdim. Başımı qaldıranda ikisi də mənə baxıb gülürdü.... - Nəə? Nə olub? deyə ciddiliyimi qorumaq istəsəm də mən də onlara qoşulub gulmusdum... Sonra anam gilə bu gün baş verənləri nöqtəsinə kimi danışmışdım. Həm anam, həm də Ləman çox əsəbləşmişdi.... Ləman: - Sən Allah o hansı üzlə sənin qarşına çıxıb? Nə utanmaz gədədi. Cavidana da halal olsun! Əlinə sağlıq. Nə edib amma. Kaş bir dənə yox, çoxlu vurardı deyərək az qalırdı əsəbindən Raufa zəng edib ağzına gələni desin... Anam isə: - Sən hələ Bəstiyə bax! Yekə arvaddı utanmır. Pəri icazə ver zəng vurub abrını büküm ətəyinə. Onlar səni nə zənn edir?! Sən bəyəm