gələr-gəlməz Güneli görüb gül kimi əhvalım korlanmışdı. Bir anda qarşısına keçərək: - Sən nə utanmaz, arlanmaz birisən! deyərək yuksək səslə dilləndim. Başını qaldırıb məni qarşında görərək: - Nə olub? Biraz yavaş! İş yerindəsən fərqindəsən? deyərək ətrafı işarə etdi... - Hə fərqindəyəm, həm də çox gözəl fərqindəyəm. Amma sən deyəsən o böyük burnunu camaatın işinə soxmaqdan əl çəkmirsən. - Nə olub axı? Nə qışqır-bağır salmısan? Həm sənə kim izin verir mənimlə belə danışmağa?! Səsimizə Leyla gələrək: - Ay qızlar sakit olun! Müdür gələcək indi - deyərək qorxaq baxışlarla ətrafa baxmağa başladı... - Mənə kim izin verib hə? Bəs sənə mənim həyatıma qarışmağa kim izin verib? Sən nə haqla Raufa mənim haqqımda məlumat verirsən? Özünü nə zənn edirsən? - Həə, onu deyirsən? Mən də dedim görən nə olub. Rauf keçən gün məni nişanlımla görüb: - Heyif sənə görə Pərvanəni itirdim. Dəyməzmişsən! deyə mesaj yazdı... Mən də ona: - Əzizim güvəndiyin dağa çoxdan qar yağıb və o artıq başqa dağdan sənə salam göndərir deyə cavab yazdım. - Nə demək istəyirsən? deyə soruşanda, sənin çox yaraşıqlı bir ilə çoxdan sevgili olduğunu dedim. Bu qədər! Yəni burda şişirdiləcək heç nə yoxdur! - Heç nə yoxdur hə? Əlbətdə heç nə yoxdur. Mən də sənin kimi birindən boşanıb, sonra qrup yoldaşımın nişanlısı ilə yatıb dursam. Daha sonra o iflas oldu deyə başqasının qoynuna qaçsam, onunla da alınmadığını görüb müdirin varlı dostunu tora salaraq onunla evlənməyə hazırlaşsam mənim üçün də həyat bu qədər bəsit olardı - deyə bir anda içimdəki bütün zəhəri qusmuşdum. Bu an Günel böyük heyrət içində bir mənə, bir də mənim arxama baxıb udqundu. Arxaya çevrilib baxdığımda müdiri və dostunu görüb utandığımdan başımı aşağı saldım. Sən demə mən bunları sayarkən Günelin nişanlısı Mert bayaqdan arxamda durub hər şeyi eşidirmiş... Çox peşman olmuşdum. Amma gec idi. Müdir sərt şəkildə: - İkiniz də otağıma gəlin! deyərək çıxıb getmişdi. Mən onun dalınca otağa getsəm də, Günel oranı tərk edən nişanlısının ardınca