a qaçmışdı... Olan olmuşdu. Günelə görə işimdən olmuşdum. Müdür: - Siz özünüzü nə zənn edirsiz? Üstəlik işçilərin qarşısında səsinizi atmısız başınıza. Bura sizin üçün iş yeridir ya bazardır? deyə ard-arda cümlələri quraraq mənə özümü müdafiə etməyimə belə imkan vermədən: - İşdən azadsan! Sabahdan gəlmə! Çıxa bilərsən! deyərək məni qovmaqdan betər etmişdi.... O qədər məyus olmuşdum ki, sözlə ifadə etməyə aciz idim. İndi, bu halımızda bu mənə heç lazım deyildi. Amma qürurum tapdalanmışdı. Orda bir gün daha qala bilməzdim. Heç sabahı gözləmədən özümə aid əşyalarımı yığıb otaqdan çıxmışdım. Günellə üzbəüz gələndə ağlayırdı və mənə: - Xoşbəxtsən indi? İntiqamını aldın? Mert sənə görə məndən ayrıldı deyə sitəm etdi. - Mənə görə yox! Elə öz başı boşluğuna görə! Amma sənə görə iki ildi mənim həyatım alt-üstdür. Bilirəm bu sənin vecinə belə deyil. Ona görə sənin həyatın da mənim vecimə deyil! - deyib yanından ötüb keçmişdim. O isə ağlaya-ağlaya müdirin otağına doğru getmişdi... Şirkətdən çıxan kimi bayaqdan sıxıb saxladığım göz yaşlarımı sərbəst buraxmışdım. Əlim əşyalarımla dolu elə ordaca donub qalmış,nə edəcəyimi bilmirdim. Bir anda: - Pervane hanım! deyə adımın çağırılması ilə dönüb arxaya baxmışdım. Mert bəy idi. Onun görməməyi üçün bir əlimlə göz yaşlarımı silmək istəsəm də gec idi. Mənə yaxınlaşıb: - Nədən ağlıyorsunuz? deyə soruşdu... - Qovuldum! deyə sərt şəkildə dilləndim.... - Nədən?! "Cavab vermək istəmirəm!" anlamında çiyinlərimi çəkdim. O isə israrla söhbətə davam edərək: - Pervane hanım sizinle konuşmak istədiklərim var. Lütfən izin verin sizi gideceyiniz yerə kadar götüreyim. Hem böylece konuşmuş oluruz deyə israr etdi. Başımı qaldırıb üzünə baxdığımda: - Lütfən! deyə yenidən xahiş etdi... - Yaxşı! deyə razılaşıb maşına əyləşərək ünvanı dedim. Yol boyu mənə Günel haqqında çeşidli suallar verib dururdu. Mən də bütün suallarına necə var elə də cavab verirdim. Sonra mənə Güneli hardan tanıdığımı soruşaraq: - Onun haqqında hər şeyi öyrənmək istiyorum. Lütfən,