n tutub: - İndi sən buna görə üzgünsən və ağlayırsan eləmi? Yazıq deyilmi bu gözlərə? Mən də dedim görən nə olub. Sənə işmi yoxdu? Qoy onlar sənin kimi işçini itirib deyə üzülsün! Sənə elə bir iş tapacam dayan sən! deyərək alnımdan öpmüşdü. Sonra - 5 dəqiqə vaxtın var! Səni aşağıda gözləyirəm. Hazırlaş və gəl! Bu gün bütün günü bir yerdə keçirəcəyik! Hə bu arada rahat bir şeylər geyin. Çünki yolumuz uzaq! deyərək qapını açıb çıxmışdı. Bu insan hər zamanki kimi yenə də mənim uzumu güldürməyi bacarmışdı.... Anama zəng edərək olanları anlatmış, sonra isə gec gələcəyimi deyərək xəbərdar etmişdim. Anam olanlara üzülsə də "Xeyirlisi! Ehtiyatlı olun! Məni xəbərsiz qoymayın" deyərək mənimlə sağollaşmışdı. Mən də sport stilində rahat paltarlarımı geyinib ağ atlı şahzadəmə doğru getmişdim... *** Şəhərdən çıxıb Qubaya doğru yol almışdıq. Hava da elə möhtəşəm idi ki, lap insanın əhvalı kökəlirdi. Çox keçmədən artıq çatmışdıq. Günorta olduğu üçün öncə gözəl bir yemək yeyib qarnımızı doydurmuşduq. Çayımızı da içdikdən sonra Cavidan əlimdən tutaraq: - Gəl çıxaq biraz gəzişək. Mənə elə gəlir artıq hər şeyi danışmağın zamanı gəlib deyərək təbəssüm etmişdi... - Amma mənə elə gəlir, hətta gecikmişik deyərək ikimizin də gülməyinə səbəb olmuşdum.... Çıxıb biraz gəzdikdən sonra ikimiz də çəmənlikdə oturmuşduq. Cavidan əlini boynuma ataraq məni özünə doğru çəkib sinəsinə sıxmış, sonra isə ətrimi içinə çəkərək "ohhhh" deyə dərin bir nəfəs almışdı. Mən bu saatda, bu dəqiqədə, bu anda dünyanın ən hüzurlu yerində, ən hüzurlu qollarında idim... Sadəcə zamanın durmağını arzu edirdim. Cavidan: - Bilirsən Pəri, mən bu tablonun xəyalını belə qura bilmirdim... Daha doğrusu bunu özümə qadağan etmişdim deyə sözə başladı... Ondan aralanıb gözlərinə baxaraq: - Niyə axı? Səbəb nədir? Məncə bu dünyada ölümdən başqa hər şeyə çarə var! deyərək sual dolu gözlərimi onun gözlərinə zilləmişdim... O gözlərini gözümdən çəkmədən: - Çox gözəlsən deyərək məni utandırmışdı... Yanaqlarımın qızardığını hiss edirdim.