Cavidan bir anda gözlərini uzağa zilləyərək: - Pəri, uşaqları sevirsən? deyə sual verdi... - Bu nə sualdı? Əlbətdə! Uşaq sevməyən insan var görəsən dünyada? - Yaxşı əgər ailə qurduqdan sonra övladın olmasa onda necə? Çoxmu üzülərsən? - Düzü o haqda heç vaxt düşünməmişəm. Amma mən ailəni uşaq üçün qurmuram ki, həyatımı da onun üzərinə qurum. Düzdü bir övladım olsun çox istərəm, amma əgər qədərimdə uşaq yoxdusa, Allah onu mənə yazmayıbsa deməli mənim üçün belə daha xeyirlidi. Həm bu dəqiqə ölkəmizdə atılmış, ana-ata nəvazişinə möhtac o qədər körpə var ki. Birini övladlığa götürərəm olar bitər. Amma bu sualı niyə verdin anlamadım. Daha açıq danışa bilərsən? - Yadında sənə uşaqlığım xəstəxana divarları arasında keçib demişdim? - Hə, əlbətdə... - Bax onda düzgün edilməyən əməliyyat nəticəsində məni həmişəlik bədbəxt etdilər... - Necə yəni? - Pəri bu haqda danışmaq istəmirəm, amma bilməniz istərəm ki, mən ata ola bilmərəm. Mənim səndən, sevgidən uzaq qaçmağımın başlıca səbəbi də budur. Səni bədbəxt etmək istəmirəm. Bu eqoistlik olar deyərək dərin bir ah çəkdi... - Elə bu? - Azdı bəyəm? Sənə deyirəm övladım ola bilməz. Mən səni niyə bu xoşbəxtlikdən məhrum edim?! - Sən dəlisən Cavidan? Sən elə bilirsən sən olmasan mən kimləsə ailə quracam? Yox! Əsla! Əgər elə düşünürsənsə yanılırsan. Sən yoxsansa, mən də yoxam! Anlayırsan?! deyərək ağlamağa başladım... - Pəri bilirsən, sən mənim daş bağlamış qəlbimi bir toxunuşunla yuxa etmisən? Sən mənim qupquru torpağa oxşayan qəlbimi yaşıllıqlara qərq etmisən. Sən mənim heç diləmədiyim arzularımı, heç qurmadığım xəyallarımı, heç etmədiyim dualarımı həyata keçirən bir mələysən. Sən mənim yer üzündəki mələyimsən. Mən səndən əvvəl yaşamırdım bunu sənsiz qalan o bir həftədə elə gözəl anladım ki, mənə ömürlük dərs oldu. Mən artıq sənsiz qalmaq istəmirəm. Səni çox sevirəm, çox mənim sulugözüm deyərək məni yenidən bağrına basmışdı... - Mən də, mən də səni çox sevirəm mənim ağ atlı şəhzadəm deyə sakitcə pıçıldamışdım... Cavidan başımı