sonra ,ofisdəykən mənə zəng gəldi. Xəstəxanaya necə çatdım bilmirəm , amma Nurayı o vəziyyətdə görəndə dizlərim büküldü, yerə çökdüm. Mənə iş yoldaşı ilə birlikdə qəzaya düşdüyü deyildi. iş yerində hamı onların bir-birini sevdiyini bilirdi, bir... Bir mən bilmirdim. Bircə mən, onun əri, onu hamıdan çox sevən, bir tək mən bilmirdim ki, arvadım başqasını sevir və mənə xəyanət edirdi. Buna xəyanət də deyə bilmərəm Bahar, günahkar mən idim. Onu sevdiyim halda bir dəfə də olsun Nurayın qəlbində nələrin üsyan etdiyindən xəbərdar olmağa çalışmadım, onu başa düşmədim. Özüm öz əllərimlə atasız, anasız , ancaq mənə sığınan qızcığazı başqasının qollarına atıb , əsl kişi kimi ancaq pul qazanmağa və arvadımdan uşaq tələb etməyə başladım. Günahkar mənəm, günah məndədir, - Yaşarın başı aşağı endi ,göz yaşları özünə azadlıq verdi. O, ağladıqca , Bahar da göz yaşı axıdır və ərinin başını sinəsinə sıxıb saçlarını öpüşlərə qərq edirdi.
-Mən günahkaram, mən onu öldürdüm, - deyən ərinin səsinə
-Elə deyil, sənin günahın yoxdur, - sözləriylə səs verirdi Bahar. Bir neçə dəqiqə sonra ikisi də sakitləşmiş və bir-birlərinə heç vaxt ayrılmayacaq kimi bərkdən sarılmışdılar. Yaşar başını Baharın sinəsinə daha bərk sıxıb ,yenidən dilləndi.
-Bir həftə sonra , heç torpağı soyumamış, məhkəmədən boşanma ilə bağlı sənəd gəldi, artıq heç kimə lazım olmayan sənəd. Onların üzərində Nurayın son imzası dururdu; dərindən qoxlayıb sinəmə basdım və həyat yoldaşımla vidalaşdım həmin gün, amma illərlə qəlbimdə saxladım onu.
Yaşar başını qaldırıb göz yaşlarının qurumadığı gözləriylə arvadına baxdı.
-Bahar, sən həyatıma gəlmədən öncə mən sadəcə həmin cansız vərəqlərdən ibarət idim. Hər gecə onları izləyərək yuxuya gedirdim. Mən heç vaxt ürəyimdə Nuraydan başqa bir qadına yer olmayacağını düşünürdüm və onun sevgisi ilə ölməyə hazırlaşırdım. Sən isə mənə yaşamaq lazım olduğunu öyrətdin. Mən həyatım boyu özümü aldadıb ,sevdiyimi düşündüyüm halda sən mənə sevginin tamam başqa olduğunu göstərdin. Ölmüş ürəyimə