yansıtmamaq üçün əlindən gələni etdiyi hər şey boşuna çıxırdı. Ağrı yaş ilə dolan gözlərinə sızmış, kiçik çiyinləri üzərinə düşən yük onları aşağı doğru endirmiş, bir-birini didən barmaqları əynindəki paltarın ətəyini sıxmağa başlamışdı. Yaşar əlindəki telefonu qırağa qoydu , nədənsə elə indicə Nazilə adlanan qadını buradan qovmaq arzusu keçdi ürəyindən ,lakin növbəti an o, özü sağollaşmaq üçün ayağa qalxdı.
-Mən də gedim, yoxsa kişi məni də evdən qovacaq anam,sağ ol ay Şəbnəm. Sən də qızım , sağ ol, - deyə arxasınca gələn Şəbnəm xanıma öz ürək sözlərini və Bahara arzularını davam etdirən Nazilə qapıya doğru addımladı. Tək olmalarına baxmayaraq Bahar Yaşarın otaqda olduğunu heç hiss də etmirdi. Səssizlik, təlaş və ağrı...başqa heç nə yox idi onun yanında indi.
Axşam İsgəndər kişi gəldi,hamı bir süfrə arxasında yenidən yığışdı. Yeməklər yeyildi, boşqablar yuyuldu, sabah barədə planlar quruldu, hamı özünə aid işi yerinə yetirdi və nəhayət işıqlar söndürülüb ,otaqların qapısı bağlandı. Bahar susurdusa , Yaşar da dinmirdi. Yaşar örtüyü yerə salıb ,elə yenicə yerinə uzanmaq istəyəndə Baharın səsi uzun müddətdir səssizliyə düçar olan otağı doldurdu.
- Bu gecə yerdə yatmayın, - təəccüb dolu gözlər sözlərin sahibinə ünvanlanmışdı.
-Soyuqlamısınız, - Bahar elə saf , elə şirin şəkildə təklif etmişdi ki, Yaşar hər şeyi unudub, sadəcə olaraq razılaşdı və yataqda uzandı. Onun uzanması ilə Bahar ayağa qalxmağa hazırlaşırdı ,amma Yaşarın biləyindən yapışan əli buna imkan vermədi.
-Getmə, - deyə pıçıldadı Yaşar, ovsunlayıcı səsi Baharı da razılaşmağa sövq etdi. Astaca ərinin yanında,onunla üz-üzə , nəfəs-nəfəsə uzandı. Bahar bu gün bir şeyi dəqiq deyə bilirdi, o, artıq Sənana qarşı heç nə hiss etmirdi. Əgər , əvvəllər, onu sevdiyi zamanlarda , Sənanın adını eşidəndə qəlbi titrəyirdisə , daha sonra içində nifrət ocağı qalayıb ,onu yandırırdısa, indi sadəcə biganəlik var idi ürəyində. Bahar Sənan haqqında danışılanları eşidəndə ancaq bir şeyi fikirləşirdi: Yaşara nə