imkan tapa bilməmişdim. Artıq yavaş-yavaş sona çatırdıq. Evə yollanmaq üçün ayağa qalxanda hər kəsin gülümü atmağımı gözlədiyini görüb ayaq saxlamışdım. 1-2-3 deyə sayıldıqdan sonra gülü başımın üstündən arxaya doğru atmışdım... Gülü Məhsətinin tutduğunu görüb sevinmişdim... Sonra yenə də qapıda hər kəslə sağollaşıb restorandan çıxaraq maşına doğru getmişdik. Bura başqa maşınla gəlsək də evə öz maşınımızda qayıdacaqdıq...

Cavidan maşının qapısını açaraq:
- Buyursun mənim kraliçam - deyib gülümsəmişdi...

- Təşəkkür edirəm, mənim ağ atlı şəhzadəm! deyib təbəssüm edərək maşına əyləşmişdim.

Cavidanın:
- Ağ atlı şəhzadə olmasam da, ağ maşınlı Cavidanam! deməyi ilə ikimiz də gulməyə başlamışdıq...

Cavidan maşını işə salaraq bir əli ilə əlimdən, digər əli də rulu tutaraq yola qoyulmuşdu... Yolboyu tez-tez əlimi qaldıraraq, dodaqlarına yaxınlaşdırıb öpürdü...

Biz ikimiz də bundan belə bizə yuva olacaq evimizə doğru tələsirdik... Cavidan böyüklərin israrına baxmayaraq bizimlə heç kimin getməsinə razi olmamışdı və:
- Ana, hansi dövrdə yaşayırıq. Həm mən uşağam bəyəm? Gör neçə yaşım var?! Üstəlik bunlar hamısı keçmişdə bekarçılıqdan uydurulan adət-ənənədir. Araşdırsan görərsən ki, belə şeylər böyük günahdır - deyərək bu işə qəti şəkildə rızasının olmadığını bildirmişdi...

***
Evimizə yaxınlaşdığımızı gördükcə həyəcandan qarnıma sancılar girirdi... Ürəyim şiddətlə döyünür, əllərimin içi tərləyirdi... Həm utanır, həm də dəhşətli dərəcədə qorxurdum...
Əlimin biri Cavidanın ovcunda olduğu üçün tərlədiyini hiss edib, mənə baxaraq:

- Nə olub, Pərim? Niyə belə həyəcanlısan? deyərək, sınayıcı nəzərlərlə məni süzüb, dodaqucu gülümsəmişdi...

- Heç, heç nə olmayıb! deyərək əlimi Cavidanın əlindən çəkmişdim...

Onun hələ də oğrun-oğrun məni süzüb, dodaqaltı gülümsəməsi isə gözümdən qaçmamışdı...

***
Nəhayət binanın həyətinə daxil olmuşduq...
7-ci mərtəbəyə qalxaraq qapının önündə dayanmışdıq... Cavidan açarı oyuğuna salıb, iki dəfə burduqdan sonra