m qadınım! deyərək gecəmizə şahidlik edən parlaq ayın işıqları altında özümüzü yuxunun ağuşuna təslim etmişdik...

***
"Evlilik eşqi öldürür" deyillər. Nə qədər də yalnış! Evləndikdən sonra əslində evliliyin eşqi daha da müqəddəs etdiyini anladım. Hər keçən gün Cavidanla bir-birimize olan sevgimizin necə artdığının şahidi oldum... Və bir daha anladım ki, bu həyatda əsl sevgini, əsl eşqi heç nə öldürmür...

***
Bu il evliliyimizin 5-ci ili idi. Keçən zaman ərzində nə Cavidanın, nə də ailəsinin mənə qarşı heç bir hörmətsizliyi olmamışdı. Əksinə Könül xanım məni Məhsətidən ayırmayıb, daima qayğıma qalaraq mənə illərdi qaynana-gəlin münasibətində qorxduğum doğruların əslində yalnış olduğunu sübut etmişdi...

Məhsəti də universiteti bitirib elə öz qrup yoldaşı ilə ailə həyatı qurmuşdu. İkisi də eyni şirkətdə işləyirdilər və dünyalar gözəli bir qızları olmuşdu.

Ləman isə artıq nişanlı idi. Həm də öz müəllimi ilə. Sevgi həqiqətən də yaşa baxmır. Araz Ləmandan düz 15 yaş böyük idi. Amma simasına baxsan heç o yaşı verməzdin. Anam Ləmana nə qədər:
- Yaş fərqiniz çoxdu, biraz düşün! Belə tez qərar vermə! desə də Ləman Nuh deyib, peyğəmbər deməmişdi. Beləcə iki sevən könül birləşmiş və gələcəyə ümidlə böyük addımlarla addımlamağa başlamışdılar. Mən ailə quranda Cavidanın qardaşı Nəsiminin bir oğlu var idi artıq, bizdən sonra daha iki övladı, bir qızı və bir oğlu da dünyaya göz açmışdı...

Hər nə qədər övladsız da xoşbəxt olmaq olar zənn etsəm də keçən zaman əksini sübut etmişdi. Get gedə ana olmaq istəyi ürəyimi köz edirdi. Cavidanın yanında özümü tox tutsam da mənim həsrətimi gecələr yastığım bilirdi. Amma danışmağa haqqım yox idi. Çünki bu yolu mən seçmişdim. Cavidanın isə həm Məhsətinin, həm də Nəsiminin uşaqları ilə nəfəs alırdı. Hər dəfə bir yerə yığışanda saatlarla onlarla oynayır, nazlarını çəkirdi...
Bu da məni məhv edirdi. Hətta bir neçə dəfə gözləri dolaraq:
- Pəri səni də özümlə birgə bədbəxtliyə sürüklədim deyərək peşmançılığını dilə gətirmişdi.