Mən isə hər dəfə:
- Bir də belə şey esitməyim! Mən sənə bir dəfə sözümü demişəm! deyərək özümü elə aparırdım ki,guya məni uşaq maraqlandırmır...

Həftənin beş günü işləyib başım qarışsa da şənbə-bazar günləri sıxıntıdan ürəyim partlayırdı. Düzdü ara-sıra gəzməyə və ya Cavidanın valideynlərini ziyarətə gedirdik, amma çox vaxt evdən çıxmağa həvəsim olmurdu. Axşam yeməyimizi yeyib, çayımızı içdikdən sonra Cavidan televizorun qarşısında oturar, mən də yanında divanda uzanaraq telefonda sosial şəbəkələrdə qurdalanardım.

Belə günlərin birində yenə sosial şəbəkəni açıb təzə nə var nə yox baxırdım. Qruplardan birində qarşıma bir xanımın hamiləlik xəbəri çıxmışdı. O qədər çox xoşbəxt idi, o qədər çox sevinirdi ki, yekə bir status yazmışdı. Uzun yazıları oxumağa hövsələm çatmasa da niyəsə bu yazı məni cəlb etmişdi və sonuna qədər oxumuşdum. Həmin xanım durmadan bir həkimin ismini çəkib ona dualar edir və illərin həsrəti bitdi deyirdi. O qədər ümidli və gözəl yazmışdı ki, içimdə qəribə bir ümid qığılcımı baş qaldırmışdı. Rəyləri oxuduğum zaman hər kəsin onu təbrik etdiyini və problemin nə olduğunu soruşduğunu görüb daha diqqətlə oxumağa başladım. Bu bir təsadüf idimi, yoxsa Allahın əvvəldən mənə biçdiyi bir tale idimi bilmirəm. Amma qızın yoldaşının problemi ilə Cavidanın problemi eyni idi. Yazıya necə girmişdimsə Cavidanın mənə toxunaraq:
- Pəri eşitmirsən məni? Bayaqdan səni səsləyirəm deməyinə başımı telefondan qaldırıb ona baxmış və qeyri-ixtiyarı ağlamağa başlamışdım. Cavidan mənim ağladığımı görüb narahat olsa da əslində bu göz yaşları sevinc və ümid göz yaşları idi. İçimdə qəribə bir adını qoya bilmədiyim hiss baş qaldırmışdı...Cavidan:

- Nə olub Pəri? Niyə ağlayırsan? deyə soruşub mənə yaxınlaşdı.

- Cavidan, bir yazı oxudum. Əslində səni incitmək istəmirəm, amma nə olar gəl birlikdə bir də oxuyaq! deyə yazını və rəyləri onunla başdan sona oxumağa başlamışdıq...

Cavidan nəmli gözlərlə mənə baxıb sanki "Məndən istədiyin nədir?" deyə gözləri ilə sual