ə gələndə bez al yazacam - deyərək kövrəlib ağlamışdım... Cavidan bildirməsi də onun da kövrəldiyini hiss etmişdim...

***
Vaxt itirmədən həkim müayinəsinə yazılıb, yenidən klinikaya üz tutmuşduq. Həkim də hamilə olduğumu təsdiqlədikdən sonra mənə bəzi həblər yazıb, 3 həftə sonra ultrasəs müayinəsinə çağırmışdı. Və olan həmin günü olmuşdu...

Həkim aparatı qarnıma yerləşdirib baxmağa başlayanda təbəssüm edərək:
- Allahdan istədik bir pay, o göndərdi iki pay. Hay gözəl Allahım! deyə Cavidana baxmışdı...

- Necə? deyə Cavidan təəccüblə həkimə baxdığında həkim:
- Deyirəm ki, bir gozləyirdiniz amma iki övladınız olacaq inşa Allah! - deyə təbəssüm etmişdi.

Bir anda aparata səs verərək ürək döyüntülərini bizə dinlədəndə ikimiz də ixtiyarsız ağlamışdıq...

***
3 ay sonra isə yenidən getdiyimizdə uşaqların ikisinin də qız olacağını öyrənmişdik. Cavidanın sevincinin həddi-hüdudu yox idi. Düzdü onunla heç vaxt qız övladını, yoxsa oğlan övladınımı çox sevir deyə söhbət etməmişdik, amma uşaqlarla oynayanda qızlara daha çox meyl etdiyini sezmişdim. Bu xəbər onu iki qat xoşbəxt etmişdi.

Beləcə ikimiz də bundan sonra bizi gözləyən altı aylıq hər kəsə qısa görünsə də bizim üçün uzun olan bir yola çıxmışdıq. Əkiz hamiləliyi həm çətin, həm riskli olduğu üçün uşaqları zorla 36 həftəyə gətirib çıxarmışdım....

Balalarıma qovuşmağa cəmi bir gün qalmışdı. Həyəcan, sevinc, qorxu bütün hisslər bir-birinə qarışmışdı. Gecəni diri açmışdım. Elə Cavidan da səhərə kimi yatmayıb mənə ürək-dirək verməklə məşğul idi... Və gözlənən gün gəlib çatmışdı. Hamı xəstəxanada idi. Anam, Ləman, Araz, Məhsəti, yoldaşı, Könül xanım, Azər bəy, Nəsimi öz ailəsi ilə, hələ üstəlik Cavidanın xalaları da gəlmişdi.

Bir neçə saat sonra əməliyyat otağının bürüyən ard-arda "inqə-inqə" səsi ilə gözlərimdən yaşlar süzülmüşdü... Mən artıq dünyanın ən xoşbəxt qadını olmuşdum...

3 gündən sonra böyük təmtəraqla məni xəstəxanadan çıxarmağa gəlmişdilər. Aşağı enib əzizlərimi görəndə qeyri-ixtiyari