ağlamağa başlamışdım. Onlar da ağlayırdı. Yalnız Cavidanın gözlərinin içi gülürdü... Tibb bacıları uşaqların ikisini də onun qucağına verərək getmişdilər... Onlara baxıb sadəcə "Şükürlər olsun!" deyirdi...

Xəstəxanadan çıxıb evə gəldiyimizdə qaynatam ayağımızın altında iki qurban kəsmişdi... biri Şəms, digəri Qəmərim üçün. Beləcə 6 il sürən övlad həsrəti iki gözəl mələklə sonlanmışdı. Onlar bundan sonra bizim evin həm günəşi, həm ayı olacaqdı.... Bundan sonra uşağımız olacaqdı ya yox bilmirdik, amma biz artıq dünyanın ən xoşbəxt valideynləri idik....

SON

Bir həyat hekayəsinin daha sonuna gəldik