təəccüblə, eyni zamanda da əsəbi şəkildə soruşmuşdum...

- Ehh Pəri nə sən soruş, nə də mən deyim - deyərək başını aşağı salıb əlindəki pulları saymağa davam etmişdi...

- Necə yəni? Nə demək istəyirsən? Açıq danış! Mertlə barışıblar?

- Yox ay qız, nə Mert. Deyəsən müdirlə aralarında nəsə var. Həm də söz gəzir ki, Mertlə olanda da var idi. Yəni anlayacağın xanım bir əlində iki qarpız tuturmuş. Mertlə ara dəyəndən sonra isə işləri asanlaşdı.

- Sən nə danışırsan? Bu necə ilan imiş İlahi?! Necə əxlaqsız imiş. Demək ona görə məni qovdu şərəfsiz! Nə deyim? O ki, bu cür ədalətsizlik etdi, mən də onu Allah tapşırıram! deyərək pulumu götürüb bu iyrənc yerdən uzaqlaşmışdım... Çölə çıxıb havanı ciyərlərimə çəkərək, dərin bir nəfəs almış və:
- Çox şükür demişdim sadəcə... Sanki üzərimdən böyük bir yük götürülmüşdü...

***
Günlər bir-birini əvəz edirdi. Keçən günlər ərzində işlə bağlı bir neçə yerə müraciət etsəm də, heç kimdən xəbər çıxmırdı. "Xeyirlisi" deyib gözləməkdən başqa da əlimdən heç nə gəlmirdi. Cavidanla isə demək olar ki, hər gün görüşürdük. Artıq həm Könül xanımla, həm də Məhsəti ilə telefonda danışmış, tanış olmuşdum.. Könül xanım o qədər gözəl xarakterə malik biri idi ki, onu görmədən artıq sevmişdim. Bu qadının ağzı daima dua ilə açılar və hər dəfə Cavidanın həyatını dəyişdiyim üçün mənə təşəkkürlə bağlanardı...Cavidan da daha qərarlı idi. Ən qısa zamanda bizi şəxsən tanış edəcəkdi.

Bu il keçən ildən fərqli olaraq ailəmə çox uğurlu gəlmişdi... Mən həyatımın sevgisini tapmışdım, bacım isə universitetə qəbul olmuşdu. Anamın da işi öz axarında gedirdi. Düzdü işimi itirmişdim. Amma elə bir insanın əli altında işləməkdənsə elə ac qalmaq daha məsləhətli idi ki, çox şükür dolana bilirdik... Çünki dostum deyə-deyə, onun nişanlısı ilə yataq həyatı yaşamaq məncə şərəfsizliyin ən dibi idi.... Atamdan isə get-gedə xəbər almaq səhrada su tapmağa bənzəyirdi. Ləman da artıq həqiqətləri dərk edir və içində ona qarşı kin bəsləməyə başlayırdı...

***
Bu